اخبار شرکت‌های خارجی

ماه گذشته، شرکت اپل، یکی از مهم‌ترین اخبار سالش را اعلام کرد و بر خلاف تصور، این خبر در مورد گوشی آی‌فون جدید نبود. اپل اعلام کرد مدیرعاملش، تیم کوک، از سمتی که از سال ۲۰۱۱ در اختیار داشته کناره‌گیری خواهد کرد و در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۶، رهبری شرکت را به «جان ترنوس»، معاون ارشد فعلی مهندسی سخت‌افزار، واگذار می‌کند. کوک قرار است رئیس اجرایی هیات‌مدیره اپل شود. با اینکه این خبر به شکل غیرمنتظره‌ای اعلام شد، اما هیچ‌ چیز دیگری در مورد آن غافلگیرکننده نبود. گذار رهبری در شرکت اپل، یکی از دقیق‌ترین و حساب‌شده‌ترین جابه‌جایی‌های شرکتی محسوب می‌شود. اما چرا؟

به گزارش CNBC، با وجود جنگ با ایران و ادامه‌دار بودن عدم‌قطعیت اقتصادی در آمریکا، تقاضا برای دفاتر اداری با سرعت قابل‌توجهی در حال بهبود است.

برای برخی از ۱۲۸‌میلیون بیننده‌ای که میان برنامه «سوپر بول» آمریکا را تماشا می‌کردند، اجرای خواننده برنامه، بالای تیرهای چراغ برق فقط یک انتخاب عجیب برای طراحی صحنه به نظر می‌رسید. اما برای بیشتر مردم پورتوریکو این صحنه یادآور واقعیت تلخ زندگی در جزیره‌ای بود که برق ندارد و دچار خاموشی‌های مداوم می‌شود.

کارگران شرکت لجستیک آلمانی گروه DHL قبلا هر روز تقریبا به اندازه‌ یک نیم‌ماراتن پیاده‌روی می‌کردند تا کالاها را در انبارهای بزرگ دسته‌بندی، انتخاب و جابه‌جا کنند. کار اصلی شرکت تحویل بسته‌ها و مدیریت زنجیره تامین است. اما حالا با کمک روبات‌های خودران متحرکی که می‌توانند کانتینرها را با سرعتی تا ۶۵۰ جعبه در ساعت تخلیه کنند، حجم کار و مسافتی که کارگران طی می‌کنند تا حد بسیار زیادی کمتر شده است.

این یک حقیقت دیرین است که بیشتر افراد دوست دارند تلاش‌هایشان دیده و قدردانی شود. این موضوع در محیط کسب‌وکار اهمیت خاص خود را دارد و برخی رهبران سازمانی، حتی برنامه‌هایی برای پاداش به تلاش کارکنان، در کنار پاداش‌های رایج مبتنی بر عملکرد طراحی می‌کنند. موسسه افکارسنجی گالوپ در یک نظرسنجی منتشرشده در سال ۲۰۲۳ پی برد شرکت‌هایی که برنامه‌های قدردانی پررنگی اجرا می‌کنند، احتمال کمتری دارد که با استعفا و ترک شغل کارکنانشان مواجه شوند. همچنین احتمال اینکه کارکنان این شرکت‌ها «همواره» یا در «بیشتر مواقع» احساس خستگی و فرسودگی شغلی داشته باشند، ۷۳درصد کمتر است. چنین شرکت‌هایی ۴ برابر احتمال بیشتری دارد که از مشارکت فعالانه کارکنانشان نفع ببرند.

در دنیای شتاب‌زده تجارت مدرن، میراث یک برند هم می‌تواند بال پروازش باشد و هم لنگری که آن را اسیر گذشته می‌کند. صنعت ساعت‌سازی سوئیس که زمانی با «بحران کوارتز» و ظهور تکنولوژی جدید شرکت‌های ژاپنی در دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی تا مرز نابودی رفت و با نبوغ «نیکولاس ‌هایک» احیا شد، حالا بار دیگر در دوراهی دشواری قرار گرفته است. مساله امروز دیگر تنها دقت ثانیه‌ها نیست، بلکه همگامی با سرعت تغییرات ساختاری و مدیریتی در بازاری است که دیگر صرفا اصالت «ساخت سوئیس» بودن برایش کافی نیست. چالش فعلی، عبور از پیوندهای سنتی و حرکت به سوی شفافیت و چابکی در دنیایی است که در آن رقبا با سرعتی بیش از ضرب‌آهنگ ساعت‌های مکانیکی در حال پیشروی هستند.

باب چپمن، مدیرعامل شرکت ماشین‌آلات خط تولید «بری ویهمیلر» (BarryWehmiller) این شرکت را در سال ۱۹۷۵ با درآمد سالانه ۱۸‌میلیون دلار از پدرش تحویل گرفت و اکنون بیش از ۳.۵‌میلیارد دلار درآمد سالانه دارند. چپمن در سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ در آستانه ورشکستگی بود. در آن زمان فقط ماشین‌آلات خط تولید نوشیدنی تولید می‌کردند و به دلیل مازاد تولید و رکود بازار، بسیاری از سفارش‌ها لغو می‌شد و محصولات شرکت برگشت می‌خوردند. نقدینگی صفر شده بود و هر روز بدهی‌ها افزایش می‌یافت. در آن دوره، چپمن مشاهده کرد که بسیاری از صنایع موازی، مانند کارخانه‌های بسته‌بندی به قیمت نازل و به صورت اقساطی فروخته می‌شوند. در حقیقت، بسیاری از آنها به همراه سرمایه‌گذار خود و بدون نیاز به هیچ مبلغ پیش‌پرداختی فروخته می‌شدند. چپمن فرصت را برای تملک بسیاری از آنها و تنوع‌بخشی به حوزه فعالیت شرکت غنیمت شمرد. اما تحول اصلی، همراستا کردن برنامه‌های مالی شرکت با توجه به کارکنان بود.

ساده‌ترین راه برای خلق یک اثر هنری بزرگ، کپی کردن یکی از آنهاست. کپی‌ها، نسخه‌های بدل، بازسازی‌ها و تقلیدها، از مدت‌ها پیش موتور محرک فرهنگ بوده‌اند. روبنس از تیسین کپی می‌کرد؛ مازو از ولاسکز؛ سزان از ده‌ها هنرمند از جمله فریلیه. میکل‌آنژ با کپی کردن آثار جوتو، ماساتچو و دیگران هنر را آموخت. این بازتولیدها اکنون خود از بزرگ‌ترین طراحی‌های تاریخ به شمار می‌آیند و بارها و بارها تکرار شده‌اند.

به گزارش فایننشال تایمز، بیش از ۹۰ درصد کارکنان معتقدند شرکت‌ها برای جبران خلأهای حقوقی یا ایجاد حس پیشرفت کاذب، به تغییر عناوین شغلی روی آورده‌اند. امسال، بازار کار به سرعت در حال تحول است و بنابراین عناوین شغلی دیگر صرفا نشان‌دهنده جایگاه فرد در نمودار سازمانی نیستند، بلکه به ابزاری استراتژیک برای بازاریابی هویت تبدیل شده‌اند. در این شرایط، پدیده‌ای ظهور کرده که تحلیلگران آن را «تئاتر رشد» (Growth Theater) می‌نامند. تئاتر رشد به فضایی اشاره دارد که در آن رشد شرکت نه فقط در اعداد و ارقام، بلکه در فرهنگ و رفتار کارکنان نمایان می‌شود و مرز میان «ارتقای واقعی» و «تغییر نام‌های نمادین» کمرنگ شده است.

با شروع سال ۲۰۲۶، چشم‌انداز اقتصاد جهانی بیش از هر زمان دیگری به تصمیم‌های ژئوپلیتیک، تحولات تکنولوژی و تغییر اولویت سرمایه‌گذاران گره خورده است. از صنایع دفاعی که با تداوم نااطمینانی‌های امنیتی و مسابقه تسلیحاتی اروپا و آمریکا به یکی از سودآورترین بخش‌های بازار تبدیل شده‌اند، تا بانکداری که خود را برای عصر جدید مقررات‌زدایی و رقابت فشرده‌تر آماده می‌کند، نشانه‌های یک بازآرایی بزرگ در حال آشکار شدن است. هم‌زمان، تب هوش مصنوعی وارد مرحله‌ای تازه شده؛ مرحله‌ای که دیگر صرفا وعده دادن و روایت در آن کافی نیست و تنها شرکت‌هایی برنده خواهند بود که بتوانند سرمایه‌گذاری‌های عظیم خود را به درآمد واقعی تبدیل کنند.

فرودگاه شهر رووانیمی فنلاند، که دروازه ورود به دهکده گردشگری «بابانوئل» (Santa Claus Village) محسوب می‌شود، برای نخستین بار در سال ۲۰۲۵ از مرز یک‌میلیون مسافر عبور کرد. خطوط هوایی که به علاقه‌مندان سفر به این نقطه زمین خدمات می‌دهند، در رکوردشکنی تنها نبوده‌اند. طبق اعلام «انجمن بین‌المللی حمل‌ونقل هوایی» (IATA)، در سال ۲۰۲۵ سود خالص صنعت هواپیمایی در سراسر جهان به رکورد بی‌سابقه نزدیک به ۴۰‌میلیارد دلار می‌رسد؛ رقمی بسیار فراتر از ۲۶‌میلیارد دلاری که در سال ۲۰۱۹ و پیش از آغاز همه‌گیری کرونا ثبت شد. با این حال، چالش‌های زیادی همچنان باقی مانده است.

همدلی و اهمیت دادن به جنبه‌های انسانی سازمان، فقط یکی از مسوولیت‌های اخلاقی مدیران است یا منافعی برای خود سازمان دارد؟ برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهند که همدلی با کارکنان، نه تنها سیاستی پرهزینه و فانتزی نیست، بلکه منجر به بهبود عملکرد و سودآوری شرکت‌ها می‌شود.

تورم فزاینده و موج تازه تعرفه‌های گمرکی، شرکت‌های آمریکایی را وارد مرحله تازه‌ای از فشارهای اقتصادی کرده است؛ مرحله‌ای که تنها دامنگیر صنایع خاصی نشده و تقریبا همه بخش‌ها را در برگرفته است. از تولید و ساخت‌وساز گرفته تا حمل‌ونقل، خرده‌فروشی و خدمات، موج ورشکستگی‌ها با سرعتی بی‌سابقه در حال گسترش است. همزمان با افزایش هزینه‌ها و تضعیف قدرت خرید مصرف‌کنندگان، بسیاری از خانوارها اولویت خود را به کالاهای ضروری، اجاره و قبوض داده‌اند و همین موضوع کسب‌وکارهای عرضه‌کننده کالاها و خدمات غیرضروری را در تنگنای جدی قرار داده است. حتی تاب‌آوری شرکت‌های کوچک و محلی که زمانی انعطاف‌پذیرتر به نظر می‌رسیدند کمتر شد و این شرکت‌ها یکی پس از دیگری از صحنه خارج می‌شوند.

سه سال پیش، ویجندرا بابو بزرگ‌ترین کارخانه اسباب‌بازی هند را افتتاح کرد؛ ساختمانی دو طبقه با فضایی آنقدر بزرگ که می‌شد هم‌زمان ۱۱مسابقه فوتبال در آن برگزار کرد. این کارخانه که در نزدیکی بنگلور است، در آن زمان برای هند یک اتفاق مهم بود. طراحی اسباب‌بازی، ساخت قالب‌های فولادی برای تولید آنها و در نهایت تولید خود اسباب‌بازی‌ها، همگی در این کارخانه انجام می‌شد. آن زمان، سرمایه‌گذاری ۳۰‌میلیون دلاری جاه‌طلبانه به نظر می‌رسید اما غیرمنطقی نبود. اندازه کسب‌وکار بابو تقریبا هر دو سال دو برابر می‌شد. اما این روزها او با خود فکر می‌کند که آیا تصمیم درستی گرفته یا نه. بابو، مدیرعامل شرکت «میکرو پلاستیک»، می‌گوید: «ما برنامه‌هایی برای گسترش داشتیم. اما حالا شرایط فرق کرده است.»

باب چپمن، مدیرعامل شرکت ماشین‌های صنعتی «بری ویملر» و یکی از مدرسان انجمن باوِر (موسسه آموزش مدیریت مک‌کینزی) از شرکت‌کنندگان یکی از دوره‌های توسعه مهارت‌های رهبری سازمانی، سوالی ساده پرسید: «به چه چیزی از زندگی خود بیش از همه افتخار می‌کنید و دوست دارید زمانی که زمین را ترک کردید، مردم چگونه از شما و زندگی‌تان یاد کنند؟»