الگوی مدیریتی «گاند»: رشد بدون تعدیل نیرو
به گزارش وال‌استریت ژورنال، شرکت خانوادگی «گاند» (Gund)، به مدیریت استیو گاند، نمونه‌ای کم‌نظیر از کسب‌‌و‌کاری است که توانسته طی یک دهه، به‌طور متوسط سالانه ۱۸درصد رشد کند، بدون آنکه حتی یک نفر از کارکنانش را تعدیل کند. این شرکت که در سال ۱۹۵۱تاسیس شده، اکنون نزدیک به ۴۰۰میلیون دلار فروش سالانه دارد و حدود ۱۳۰۰ نفر در آن مشغول به کار هستند. راز موفقیت آن، الگویی مدیریتی است که در آن رفاه و امنیت شغلی کارکنان بر سود کوتاه‌مدت سهامداران اولویت دارد. خانواده گاند از همان زمان گسترش کسب‌وکار و خرید شرکت‌های کوچک‌تر، تصمیم گرفتند تعدیل نیرو را کنار بگذارند. پل گاند، پدر استیو و مدیر وقت شرکت، معتقد بود اخراج کارکنان سخت‌کوش به دلیل ناتوانی مدیران در مدیریت منابع مالی، نشانه شکست مدیریتی است. بر همین اساس، شرکت تلاش کرده به جای تعدیل نیرو در دوره‌های رکود، تعداد کارکنان را از ابتدا متناسب با نیازهای واقعی کسب‌وکار نگه دارد تا در شرایط دشوار نیز بتواند هزینه‌های خود را مدیریت کند.
در سال ۲۰۰۹، شرکت برای افزایش مشارکت کارکنان در موفقیت مجموعه، طرح سهامداری کارکنان را برای نیروهای شاغل در آمریکا راه‌اندازی کرد. تا سال گذشته، کارکنان از طریق این برنامه مالک ۳۰ درصد شرکت شده بودند.
استیو گاند در سال ۲۰۱۵ اجرای استراتژی «اولویت دادن به کارکنان» را به‌طور جدی در دستور کار قرار داد. مبنای این رویکرد آن است که بهبود عملکرد کسب‌وکار از بهبود کیفیت زندگی کارکنان آغاز می‌شود. گاند معتقد است ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار، علاوه بر کمک به افراد برای داشتن زندگی بهتر، می‌تواند به رشد شرکت نیز منجر شود.
او در همین راستا، یک الگوی مدیریتی ۱۲مرحله‌ای طراحی کرده که بر مراقبت از کارکنان، شنیدن دغدغه‌های آنها و فراهم کردن فرصت پیشرفت شغلی استوار است. همه کارکنان، از کارگران خط تولید تا مدیران، برنامه توسعه فردی دارند و سرپرستان با حضور منظم در محیط کار، مشکلات و پیشنهادهای کارکنان را بررسی می‌کنند. شرکت همچنین با شفافیت مالی، انتشار اطلاعات عملکرد و ثبت مشکلات روی کارت‌های قرمز، مدیران را به پاسخ‌گویی و حل سریع مسائل ملزم می‌کند.
عملکرد مجموعه در سه محور سنجیده می‌شود: مراقبت از کارکنان، توجه به مشتری و حفظ سلامت کسب‌وکار. استیو گاند می‌گوید حاشیه سود شرکت طی ۱۰سال گذشته دو برابر شده و نرخ خروج کارکنان در آمریکا نیز کمتر از ۱۰درصد است؛ هرچند ترک خدمت در میان نیروهای تازه‌وارد همچنان بیشتر از سایر گروه‌هاست.
البته حفظ نیروی انسانی به معنای چشم‌پوشی از عملکرد نیست. شرکت از کارکنان انتظار دارد خود را با استانداردهای بالای کاری وفق دهند و افرادی که قادر به انجام این کار نباشند، از مجموعه کنار گذاشته می‌شوند. همچنین شرکت با وجود پرهیز از تعدیل نیرو، برای مدیریت دوره‌های کم‌رونق، نیروی انسانی خود را با احتیاط جذب می‌کند.
گاند معتقد است کسب‌وکار نباید صرفا با معیار سود سهامداران سنجیده شود، بلکه باید ماموریتی انسانی و بلندمدت داشته باشد. به باور او، توجه به کارکنان نه‌تنها مانعی برای سودآوری نیست، بلکه می‌تواند زمینه‌ساز رشد پایدار، افزایش بهره‌وری و تقویت وفاداری نیروی کار باشد.
