اخبار مولدان انرژی

افزایش شمار انشعاب‌های فاضلاب کشور به مرز ۹‌میلیون و قرارگرفتن بیش از نیمی از جمعیت کشور زیر پوشش این شبکه، نشانه‌ای از گسترش زیرساخت‌های آب و فاضلاب و پاسخ به نیازهای ناشی از رشد جمعیت و شهرنشینی است، اما در پس آن این پرسش شکل می‌گیرد که آیا شبکه فاضلاب کشور توانسته از جایگاه یک زیرساخت خدماتی عبور کند و به حلقه‌ای موثر در زنجیره مدیریت منابع آب، کاهش مصرف انرژی و تامین پایدار نیازهای صنعتی تبدیل شود، یا همچنان توسعه آن به افزایش طول شبکه، تعداد انشعاب‌ها و آمارهای کمی محدود مانده و ظرفیت‌های اقتصادی و زیست‌محیطی پساب در حاشیه سیاستگذاری باقی‌مانده‌است.

سیستم‌های برق در خاورمیانه و شمال آفریقا برای دهه‌ها در چارچوب مرزهای ملی و با منطق خودکفایی توسعه‌یافته‌اند. هر کشور شبکه تولید، انتقال و توزیع خود را بر اساس نیازهای داخلی، ساختار تقاضا و محدودیت‌های سیاسی و مالی خاص خود شکل داده و برق، برخلاف نفت و گاز، کمتر به‌عنوان یک کالای قابل‌تجارت منطقه‌ای دیده شده‌است. این رویکرد در دوره‌ای که امنیت عرضه به‌معنای اتکا به ظرفیت داخلی تعریف می‌شد، منطقی به‌نظر می‌رسید، اما با رشد شتابان جمعیت، صنعتی‌شدن، شهرنشینی و به‌ویژه افزایش شدید مصرف برق برای سرمایش، این الگو به‌تدریج با محدودیت‌های ساختاری روبه‌رو شد. هزینه سرمایه‌گذاری برای ساخت نیروگاه‌های جدید، فشار بر شبکه‌های انتقال و شکنندگی سیستم‌ها در‌برابر شوک‌های اقلیمی و سیاسی، نشان‌داد که اتکای مطلق به ظرفیت داخلی، نه‌تنها پرهزینه، بلکه از منظر تاب‌آوری نیز پرریسک است.

دنیای‌اقتصاد: بر اساس گزارش منتشرشده از سوی خبر‌گزاری انرژی سبز بالکان، Balkan Gree Energy News واردات برق بوسنی و هرزگوین در سال‌۲۰۲۵ به رکوردی بی‌سابقه رسید‌و ارزش آن با جهشی دوبرابری نسبت به سال‌قبل، به ۶۲۹‌میلیون مارک بوسنی(معادل ۳۲۱.۶میلیون یورو) افزایش‌یافت. این رشد کم‌‌‌‌سابقه، نتیجه کمبود زغال‌سنگ، تعمیرات هم‌‌‌‌زمان نیروگاه‌های حرارتی و تغییرات قیمت برق در بازار منطقه‌ای بوده‌است؛ عواملی که تراز سنتی صادرات‌‌‌‌محور برق این کشور را به‌‌‌‌طور محسوسی تضعیف کردند.