اخبار ویژه‌نامه

علی اشفاق، رئیس انجمن چاپ و بسته‌بندی، هم‌زمان با افتتاح خانه تشکل‌های اتاق بازرگانی، از جهش قیمت مواد اولیه این صنعت تا ۵۰۰ درصد خبر داد و هشدار داد که سیاست‌های بسته تجاری، رانت و گرانی را جایگزین رقابت سالم کرده است. او تنها راه نجات صنعت را باز گذاشتن دست بخش خصوصی برای واردات بدون بروکراسی و حرکت به سوی اقتصاد آزادتر در شرایط جنگی می‌داند. به گزارش دنیای اقتصاد در آستانه افتتاح «خانه تشکل‌های اتاق بازرگانی»، فرصتی دست داد تا با علی اشفاق، رئیس انجمن چاپ و بسته‌بندی استان اصفهان، درباره کارکرد این نهاد تازه و مهم‌تر از آن، چالش‌های نفس‌گیر صنعتی گفت‌وگو کنیم که مستقیماً سفره مردم را نشانه رفته است. اشفاق که خود از فعالان باسابقه این حوزه است، در این مصاحبه از زاویه‌ای تازه به اقتصاد دستوری می‌تازد و نسخه‌ای بحث‌برانگیز می‌پیچد: در میانه جنگ اقتصادی، به جای بستن درها، باید آنها را گشود.

علیرضا بینا، رئیس انجمن صادرکنندگان و تولیدکنندگان سازه‌های فولادی استان اصفهان، خانه تشکل‌ها را بستری برای گذر از لابی‌گری به شراکت راهبردی با حاکمیت دانست. او با تأکید بر اینکه «شبکه‌سازی واقعی فقط تبادل کارت ویزیت نیست»، محصول انجمن خود را زیرساخت توسعه سایر کسب‌وکارها خواند و این هم‌جواری را منشأ خیر و برکت برای کل اقتصاد استان توصیف کرد. همزمان با آغاز به کار خانه تشکل‌های اتاق بازرگانی اصفهان، با علیرضا بینا، رئیس انجمن صادرکنندگان و تولیدکنندگان سازه‌های فولادی استان، به گفت‌وگو نشستیم. او با نگاهی تحلیلی و به دور از کلیشه‌های مرسوم، از ظرفیت‌های این خانه برای عبور از لابی‌گری به سمت بلوغ سازمانی و شبکه‌سازی واقعی می‌گوید.

جمشید سلطانی، رییس هیات مدیره انجمن صنعت پخش استان اصفهان، با اشاره به خلأ بزرگ آموزش بازرگانی در کشور، تشکیل خانه تشکل‌ها را بستری برای هم‌افزایی تشکل‌های هم‌پوشان دانست. او با مقایسه الگوی توسعه ایران با کشورهای پیشرفته، هشدار داد که عادت به سرمایه‌گذاری سخت‌افزاری و روبان‌چینی، باعث غفلت از سرمایه‌گذاری‌های نرمی چون آموزش فروش، بازاریابی بین‌المللی و بازارسازی شده است. همزمان با آغاز به کارِ خانه تشکل‌های اتاق بازرگانی اصفهان، با جمشید سلطانی، رییس هیات مدیره انجمن صنعت پخش استان، به گفت‌وگو نشستیم. او که انجمنش با ۲۹۰ شرکت عضو، بیش از ۹۵۰۰ نفر اشتغال مستقیم و ۲۵۰۰ دستگاه ناوگان حمل‌ونقل، روزانه مواد غذایی، دارویی و آرایشی-بهداشتی را به اقصی‌نقاط استان می‌رساند، از زاویه‌ای متفاوت به این رویداد می‌نگرد: زاویه هم‌پوشانی تشکل‌ها و خلأ سرمایه‌گذاری نرم در اقتصاد ایران.

فرید نجات‌بخش، رئیس انجمن شرکت‌های دانش‌بنیان استان اصفهان، گردهم‌آمدن تشکل‌ها در خانه جدید اتاق بازرگانی را نماد شفافیت و بستری برای هم‌افزایی بی‌دغدغه دانست. او تفاوت بنیادین اعضای تشکل‌ها با سایر بنگاه‌ها را در این جمله خلاصه کرد که آن‌ها به جای پرسش «جامعه چه کاری برای من می‌کند»، می‌پرسند «من چه کاری برای جامعه می‌توانم انجام دهم».

نفیسه زمانی نژاد :در میان استان‌های آسیب‌دیده از جنگ رمضان ، اصفهان ،جایگاه ویژه‌ای دارد؛ این استان پس از تهران، بیشترین ضربه را متحمل شده و این در حالی است که توجه کافی از سوی مسوولان ملی به این شهر تاریخی و صنعتی، معطوف نشده است. شهری با بیش از دو میلیون نفر جمعیت، که همواره در دوره‌های سخت تاریخ کشور ،نماد ایستادگی بوده، اکنون با چالشی متفاوت، مواجه شده است. این بار، مستقیماً زیرساخت‌های مسکونی، تجاری و صنعتی شهر، هدف قرارگرفته و صدها خانواده در بحرانی فرورفته‌اند که ابعاد آن هنوز به‌طور کامل روشن نیست.

دنیای اقتصاد، اصفهان، مهدی محمدی - حملات اخیر به دو قطب تولید فولاد خام کشور، زنجیره صنعت فولاد ایران را با وضعیتی بی‌سابقه روبه‌رو کرده است. اما در حالی که تصویر غالب این بحران، کمبود ورق فولادی در بازار است، سه فعال ارشد صنعتی از زوایای متفاوتی به آن نگاه می‌کنند: داوود صافی دستجردی حذف فیزیکی حلقه اول زنجیره را مغایر با از دست رفتن اشتغال و ارزش‌افزوده می‌داند، علیرضا بینا بر بلاتکلیفی تعهدات بورس و بی‌اعتمادی تأکید دارد و میترا عابدی از توقف قریب‌الوقوع خطوط تولید به دلیل عدم تحویل سفارش‌های قطعی هشدار می‌دهد. آنچه در این سه روایت مشترک است، نبود شفافیت و فقدان چارچوب رسمی برای شرایط نه جنگ و نه صلح است.

گروه محتوا- دود جنگ فرونشسته و اصفهان، این شاهکار معماری و قطب صنعت ایران، حالا در سال ۱۴۰۵ با چهره‌ای متفاوت از خواب برخاسته است. آتش‌بس نصف و نیمه‌ای برقرارشده، اما در لایه‌های زیرین شهر، جنگ دیگری در جریان است؛ جنگ برای بقا در بازار مسکن، معتقدم آنچه امروز در بنگاه‌های املاکِ جنوب زاینده‌رود یا حاشیه‌های شمال شهر اصفهان می‌گذرد، کپی‌برداری نعل به نعل از تاریخ پساجنگ در بیروت، بغداد و برلین است.

داریوش مجد- هدفمندی یارانه‌ها قرار نبود با این سبک و سیاق اجرا شود و دوام بیاورد. هدفمندی بخشی از طرح تحول اقتصادی بود تا زیرساخت‌های اقتصادی کشور را بکوبد و از نو بسازد.طرح‌های حمایتی که قرار بود حامی آسیب‌پذیرها باشند باری بر دوش آن‌ها و خزانه کشور شده و جیب پولدارها را پر و پیمان‌تر کردند. این روزها اگر قرار است طرح و حمایتی جدید زاده شود، بهتر است سند طرح‌ها و حمایت‌های قبلی بازخوانی شده و بعد همه آن‌ها از نو نوشته و اجرا شوند که اگر این‌گونه باشد به هیچ طرح جدیدی نیاز نیست تا دوباره مردم دچار متنی پر غلط شوند و روز از نو!

در ادامه مجموعه گفت‌وگوهای تخصصی با فعالان ارشد صنعت، پای صحبت داوود صافی دستجردی– مدیرعامل گروه توکا ریل و قائم‌مقام دبیر شورای گفت‌وگوی دولت و بخش خصوصی نشسته‌ایم تا زنجیره فولاد کشور را پس از حملات اخیر به دو قطب تولید فولاد خام، آسیب‌شناسی کنیم. او برخلاف نگاه غالب که بحران را محدود به «کمبود ورق» می‌داند، معتقد است آسیب اصلی از دست رفتن ارزش‌افزوده و اشتغال ملی است؛ موضوعی که با واردات میان‌مدت قابل جبران نیست و نیازمند تدبیر فرادستی برای خروج از فضای «نه جنگ و نه صلح» و بازسازی هوشمندانه با ارتقای فنّاورانه است.

در دل بافت تاریخی شهر کویری اردستان، بنایی خودنمایی می‌کند که نه‌تنها یکی از قدیمی‌ترین مساجد ایران، بلکه الگویی بی‌بدیل از تحول معماری اسلامی در جهان به شمار می‌رود. مسجد جامع اردستان، نخستین مسجد دوطبقه و دومین مسجد چهارایوانی تاریخ اسلام، روایتی زنده از گذار از آتشکده‌های ساسانی به شکوه معماری ایرانی اسلامی در دوره سلجوقی است. این مسجد که در مرکز شهرستان اردستان و در محله ابالی واقع شده، بنای اولیه‌اش به دوره پیش از اسلام نسبت داده می‌شود. بسیاری از پژوهشگران بر این باورند که این مکان در اصل آتشکده‌ای از دوران ساسانی بوده که پس از ظهور اسلام، به تدریج تغییر کاربری یافته و در دوره سلجوقیان به یکی از شاهکارهای معماری ایرانی-اسلامی بدل شده است.

علیرضا پویانسب: پایان روزهای پرالتهاب و عبور از بحران، اقتصاد ایران را در برابر یک دوراهی تاریخی قرار داده است. بازار مسکن که تا پیش از این موتور محرک توسعه حاشیه‌ای و لوکس‌سازی بود، اکنون با یک بن‌بست ساختاری مواجه است. در این میان، کلانشهر اصفهان با بافت درهم‌تنیده‌ای از صنعت سنگین، میراث تاریخی آسیب‌پذیر و بحران‌های زیست‌محیطی نیازمند یک جراحی عمیق و چرخش استراتژیک به سوی اقتصاد بازسازی است.