اخبار شرکت‌های صنعتی و معدنی

چشم‏‏‌انداز بخش تولید در میان‌مدت و بلندمدت پرابهام است. اثرگذاری بالای متغیرهای سیاسی، اقتصادی و به‌خصوص آینده پرتنش بر محیط تولید تاثیر منفی دارد و آینده فعالیت کسب‌وکارها را تاریک می‌کند. اثر این متغیرها عمدتا از کانال ارز، محدودیت در دسترسی به مواد اولیه، قطعات، تجهیزات و فناوری به بخش تولید می‏‏‌رسد. در همین‌حال در موقعیت کنونی کاهش قدرت خرید مصرف‏‏‌کنندگان نیز فروش اغلب رشته فعالیت‏‏‌های صنعتی را تحت‌تاثیر قرار داده است. علاوه بر مشکلات یاد شده، تحمیل جنگ به اقتصاد ایران و تداوم آن به شکل‌های دیگری از جمله محاصره دریایی نیز مشکلات صنایع و تولیدکنندگان را دوچندان کرده است. در چنین فضایی رسیدگی به مسائل کلان کشور نظیر تحریم و آزادسازی اقتصادی در اولویت سیاست‌های فعالان اقتصادی قرار دارد. در میان رشته فعالیت‌های مختلف صنعتی تولید و مصرف در صنعت شوینده و محصولات بهداشتی و آرایشی نیز تحت‌تاثیر این مشکلات قرار گرفته است.

قاچاق و ورود کالای بی‌کیفیت، بیشترین بار تخریبی را بر صنعت لوازم بهداشتی و آرایشی تحمیل می‌کند. مدیران و تصمیم‌گیران کشور تغییر می‌کنند، اما بیماری قاچاق در اقتصاد ما همچنان ادامه دارد و حتی شدت پیدا می‌کند. تا زمانی که شاهد اجرای تصمیمات سازنده و اصلاحی یا به بیان عمومی جراحی اقتصادی در سیاست‌های کلان حاکم بر این صنعت نباشیم، اقتصاد پنهان حاکم بر صنعت آرایشی و بهداشتی، همچنان در حال رشد خواهد بود. تداوم مساله قاچاق در این صنعت و حتی رشد آن در طول سال‌های اخیر، لطمات جدی را به اقتصاد ایران تحمیل خواهد کرد. باید تاکید کرد که محصولات تولید شده در این صنعت، پیوند مستقیمی با سلامت جامعه مصرف‌کنندگان دارد. از آنجا که جامعه هدف مصرف محصولات بهداشتی و آرایشی، تقریبا همه مردم را شامل می‌شود، بی‌توجهی به قاچاق گسترده در این صنعت، خسارات جدی را به سلامت کلی جامعه تحمیل می‌کند.

تحولات اخیر در منطقه نشان می‌دهد آثار درگیری در خاورمیانه بسیار فراتر از بازار نفت گسترش یافته است. افزایش ریسک‌های ژئوپلیتیک در خلیج فارس، حمل‌ونقل دریایی و بخشی از زنجیره‌های تامین جهانی را تحت‌تاثیر قرار داده و فشار همزمانی را بر چند بازار راهبردی وارد کرده است. نفت خام، LNG، کودهای شیمیایی، محصولات پتروشیمی و آلومینیوم از جمله بخش‌هایی هستند که تاکنون بیشترین تاثیر را پذیرفته‌اند؛ بازارهایی که نقش کلیدی در امنیت انرژی، امنیت غذایی و تولید صنعتی جهان ایفا می‌کنند.

افزایش قیمت روغن موتور در ماه‌های اخیر بیش از آنکه یک نوسان مقطعی در بازار مصرف باشد، نشانه‌ای از تشدید فشارها در زنجیره تامین صنعت روانکار کشور است. زنجیره‌ای که از تامین روغن پایه و افزودنی‌های تخصصی آغاز می‌شود و تا تولید، بسته‌بندی، توزیع و مصرف ادامه می‌یابد. بر اساس اعلام رسمی منتشر شده در اردیبهشت‌ماه امسال، مجوز افزایش ۳۰ درصدی قیمت انواع روغن موتور صادر شده است. افزایشی که فعالان صنعت آن را تنها بخشی از هزینه‌های تحمیل‌شده به تولیدکنندگان می‌دانند.

در بسیاری از شرکت‌ها، مدیریت موجودی هنوز با همان منطق سنتی اداره می‌شود: تعیین نقطه سفارش، برآورد مقدار خرید و نگهداری سطحی از موجودی اطمینان. این ابزارها همچنان مهم‌اند، اما پرسش اصلی این است که آیا در محیط امروز، به‌تنهایی کافی هستند. واقعیت این است که پاسخ منفی است. کسب‌وکارها امروز در محیطی فعالیت می‌کنند که نوسان تقاضا، اختلال در تامین، محدودیت نقدینگی، تغییرات زمان تحویل و بی‌ثباتی عملیاتی به بخشی عادی از واقعیت روزمره آنها تبدیل شده است. در چنین فضایی، مدیریت موجودی دیگر صرفا مساله‌ای فنی نیست؛ یک مساله تصمیم‌گیری مدیریتی است.

با توجه به تنش‌های نظامی در خاورمیانه، شمال آفریقا، افغانستان و پاکستان (MENAAP)، یک گزارش جدید نشان می‌دهد که اگرچه سیاست‌های صنعتی به‌طور گسترده در منطقه مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما تنها زمانی می‌توانند به رفع شکست‌های بازار و تقویت رشد اقتصادی کمک کنند که با ظرفیت‌ها و قابلیت‌های کشورها همسو باشند، با سازوکارهای پاسخگویی اجرا شوند و از سوی نهادهای توانمند پشتیبانی شوند.

بحران آب در ایران دیگر صرفا یک هشدار محیط‌زیستی یا دغدغه کارشناسان منابع طبیعی نیست؛ این بحران اکنون به یکی از اصلی‌ترین تهدیدهای اقتصادی و اجتماعی کشور تبدیل شده و به‌طور مستقیم بر آینده صنایع آب‌بر، امنیت غذایی و حتی سکونت مردم در بخش‌هایی از فلات مرکزی اثر می‌گذارد. در شرایطی که میزان آب تجدیدپذیر کشور طی سال‌های اخیر کاهش محسوسی داشته و بخش بزرگی از تامین آب شهرها و صنایع بر دوش سفره‌های زیرزمینی قرار گرفته، ادامه الگوی فعلی مصرف عملا به معنای تخلیه تدریجی ذخایر استراتژیک آب کشور است. کارشناسان هشدار می‌دهند که تداوم توسعه صنایع و تداوم الگوی سنتی کشاورزی در استان‌های مرکزی و جنوبی بدون اصلاح سیاست‌های مصرف آب، می‌تواند بحران کم‌آبی را وارد مرحله‌ای غیرقابل بازگشت کند. به باور آنها، اگرچه طی سال‌های اخیر سیاست‌هایی مانند جایگزینی پساب با آب متعارف در صنایع یا افزایش بهره‌وری کشاورزی مطرح شده، اما سرعت افت منابع زیرزمینی بسیار بیشتر از روند اصلاحات است. همین مساله باعث شده بسیاری از آبخوان‌های کشور با کسری مخزن و افت شدید سطح آب مواجه شوند؛ روندی که نه تنها تولید صنعتی و کشاورزی را تهدید می‌کند، بلکه می‌تواند در آینده به بحران‌های اجتماعی و مهاجرت‌های گسترده منجر شود.