دلیل این موضوع چیست؟ بخشی از آن به این دلیل است که شوخ‌طبعی، حس نزدیک شدن افراد و اعتماد بین آنها را سرعت می‌بخشد. به عنوان مثال وقتی دو غریبه، آشنایی خود را با خنده شروع می‌کنند، تعاملات آنها ۳۰ درصد بیشتر با صمیمیت پیش می‌رود تا دو نفری که مکالمه خود را بدون خنده و شوخی آغاز کرده‌اند. حتی یادآوری لحظات شادی و شوخی، باعث می‌شود دو نفر ۲۳ درصد بیشتر از روابط خود راضی باشند. تحقیقات موسسه گالوپ هم نشان می‌دهد یکی از بزرگ‌ترین محرک‌های عملکرد کارکنان این است که یک دوست نزدیک که با او راحت باشند و شوخی کنند، در محیط کار داشته باشند.

بخش عمده قدرت طنز و شوخی، شیمیایی است. وقتی می‌خندیم، مغز ما کورتیزول (عامل آرامش و کاهش استرس) کمتر و اندورفین (که به ما حس یک دونده در اوج دویدن را می‌دهد) و اوکسی‌توسین (که به آن «هورمون عشق» می‌گویند) بیشتری ترشح می‌کند؛ یعنی اوج هیجان یک انسان.

چگونه از این اتفاق در محیط کار بیشترین بهره را ببریم؟ اول اینکه بدانید هر کس به شیوه خودش حس طنز دارد. همه انسان‌ها کمدین نیستند و این نباید باعث شود هیچ تلاشی برای شوخی کردن و خنداندن همکارانمان نکنیم. قدم بعدی این است که سبک شوخ‌طبعی خودتان و دیگران را بشناسید. آیا بی‌محابا شوخی می‌کنید یا بجا و با توجه به موقعیت؟ قدم بعدی این است که موقعیت‌‌شناسی شوخی را با مشتریان، شرکای کسب‌وکار و طرف‌های مذاکره خود به کار ببرید.

شوخ‌طبعی یک ویژگی قابل یادگیری است و به همه ما

- به‌ویژه مدیران- بستگی دارد که با استفاده از آن در محیط کار، رفاه، عملکرد تیمی و حتی سود سازمان را ارتقا دهند. حالا بیش از هر زمان دیگری شوخ‌طبع بودن لازم است.

منبع: ieb.today

این مطلب برایم مفید است
15 نفر این پست را پسندیده اند