دکتر احمد رشیدی‌نژاد

عملیات «خشم حماسی» که از اواخر فوریه ۲۰۲۶ آغاز شده، خیلی زود از یک رویارویی دوطرفه فراتر رفته و دوستی‌های دیرینه غرب را به محک آزمایش گذاشته است. اروپایی‌ها که واشنگتن بارها آنها را برای مشارکت در رویارویی یا گشودن تنگه هرمز تحت فشار قرار داده است، با صراحتی بی‌سابقه دست رد بر سینه آمریکا می‌زنند. اسپانیا این جنگ را «نامشروع و غیرقانونی» می‌خواند و پاریس و برلین نیز همچون دیگر کشورهای اروپایی، بارها اعلام کرده‌اند که این نبرد، جنگ آنها نیست. این واگرایی چنان عمیق است که ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بارها تهدید به خروج از ناتو می‌کند و اکنون زمزمه‌های خروج نیروهای آمریکایی از آلمان، ایتالیا و اسپانیا به گوش می‌رسد؛ زنگ خطر برای اتحادی که روزی ستون فقرات امنیت غرب بود، آن هم درست در زمانی که ارتش روسیه پشت دروازه‌های شرقی ناتو در حال پیشروی در خاک اوکراین است.

مذاکرات فشرده ۲۱ ساعته میان ایران و ایالات متحده در اسلام‌آباد، هرچند بی‌نتیجه ملموسی پایان یافت، اما ردپایی از برداشت‌های متفاوت و راهبردهای متقابل بر جای گذاشت. جمله کوتاه جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، که گفت: «آنها تصمیم گرفته‌اند شرایط ما را نپذیرند»، تصویری روشن از دیدگاه واشنگتن ارائه می‌دهد؛ دیدگاهی که از نظر تهران نیز محور اصلی اختلافات بود. ایران معتقد است که آمریکا با نگاهی غیرواقع‌بینانه و بدون آمادگی برای گفت‌وگویی برابر وارد مذاکرات شده است. هر دو طرف، با تکیه بر تصوری از «برتری» خود در سطح منطقه و عرصه جهانی پای میز نشستند و با همان برداشت نیز آن را ترک کردند. با این حال، مجالی برای ادامه دیپلماسی باز مانده است؛ مجالی که اکنون بیش از هر زمان دیگری به یک «کارت راهبردی» گره خورده است: تنگه هرمز.

در جهان امروز، قدرت تنها با معیارهای سنتی مانند توان نظامی یا حجم اقتصاد سنجیده نمی‌شود. آنچه یک کشور را به بازیگری موثر در عرصه جهانی تبدیل می‌کند، شبکه‌ای از متحدان و شرکای استراتژیک است که همچون زنجیر به هم پیوند خورده‌اند. در فضای بین‌الملل که نهاد مرکزی برای تضمین امنیت وجود ندارد،