اخبار باشگاه اقتصاددانان

شهرهای ایران در چند دهه گذشته شاهد سرعتی نامتوازن در رشد خود بوده‌اند؛ جمعیت فشرده‌شده در کلان‌شهرها، توسعه فیزیکی بی‌قاعده و اولویت‌بندی توسعه اقتصادی کوتاه‌مدت، همگی ترکیبی ساخته‌اند که نه‌فقط کیفیت زندگی شهری را تضعیف کرده، بلکه پایه‌های زیستی شهرها را نیز به‌سرعت فرسوده می‌کند.

تصور می‌شد که نسل درخشان استارت‌آپ‌های ایرانی دهه ۹۰ می‌توانند موتور رشد اقتصادی کشور را به چرخش درآورند، در آن زمان اکوسیستم اقتصاد دیجیتال ایران به‌دلیل حضور نیروی جوان، ورود سرمایه‌گذاران خطرپذیر خارجی، رشد فناوری دیجیتال و نیاز بازار داخلی رشد قابل توجهی را تجربه کرد. اما امروز همان نسل که زمانی گوی رقابت را از بسیاری از کشورهای منطقه ربوده بود یا تعطیل شده‌ یا کوچک شده‌ یا در بهترین حالت در وضعیت بقا دست‌و‌پا می‌زند.

رکود استارت‌آپ‌های ایرانی در سال‌های اخیر را باید در دو سطح ارزیابی کرد؛ سطح نخست به شرایط اقتصاد کلان مربوط است.

در عصر حاضر، قدرت جهانی دیگر تنها به منابع طبیعی یا نظامی بستگی ندارد و نوآوری و فناوری نقش تعیین‌کننده‌ای پیدا کرده است و امروزه استارت‌آپ‌ها به‌عنوان موتور رشد اقتصادی و نوآوری، نقش کلیدی در افزایش رقابت‌پذیری کشورها ایفا می‌کنند. این یک واقعیت است که سرمایه‌گذاری در استارت‌آپ‌ها نه‌تنها اقتصاد را تقویت می‌کند، بلکه زیرساخت‌های اقتصاد دیجیتال و فرهنگ کارآفرینی را نیز توسعه می‌دهد.

در دهه پیش، استارت‌آپ‌ها یکی از امیدبخش‌ترین بخش‌های اقتصاد ایران به شمار می‌رفتند؛ از رشد سریع شرکت‌های دانش‌بنیان گرفته تا توسعه پلتفرم‌های خدمات و تجارت الکترونیک.