بخش صد و چهلم
روزنامه شماره ۵۰۹۰تراژدی اجتناب‌ناپذیر: کیسینجر و جهان او
باری گوین ترجمه: محمد حسین باقی
مورگنتا می‌گفت انزواطلبی حتی در قالب تلخ «مک‌کارتی‌گری‌اش» یک انحراف موقت نبود. مانند ویلسونیسم، این انزواطلبی تجلی جدی ایده‌آل آمریکایی بود؛ این ایده‌آل در این مورد، عبارت بود از امید به بازگشت به تصویری از ایالات‌متحده به مثابه شهری بر روی تپه، مدلی برای دنباله‌روی از سوی دیگر کشورها البته در صورتی که بخواهند و آن را برگزینند، اما نه یک انگیزه سیاسی که به شکل پرخاشگرانه‌ای در صحنه بین‌المللی دنبال می‌شود. «انزواطلبان خودشان را به مثابه قهرمانان هدف آمریکا در برابر ویرانی‌طلبان آمریکایی ظاهر…
