رتبه‌بندی غول‌ها

برای اینکه ایده‌ای از اینکه صنعت حمل‌و‌نقل چقدر بزرگ است به دست بیاورید، بد نیست که بدانید تنها در سال ۲۰۱۹ حدود ۱/ ۶ تریلیون دلار ارزش کل این صنعت بود. بزرگ‌ترین بازار جهانی خدمات حمل‌و‌نقل در اروپای غربی قرار دارد و بازار آسیا و اقیانوسیه با داشتن حدود ۲۹ درصد از بازار جهانی، فاصله زیادی با این بخش ندارند. آفریقا کمترین سهم را در این بازار دارد که عموماً به دلیل کمبود زیرساخت در اکثر کشورهای این قاره است. به همین دلیل صنعت حمل‌و‌نقل در این قاره شکوفا نشده است.

مساله دیگری که در مورد آفریقا وجود دارد، وجود گروه‌های بنیادگرا و ستیزه‌جوست که گریبانگیر این کشورهاست و باعث عقب‌افتادگی و کم‌توسعه‌یافتگی آنها می‌شود.

صنعت حمل‌و‌نقل با فناوری متحول شده است. در حال حاضر سیستم‌های هوشمند که با هوش مصنوعی کار می‌کنند و برنامه‌های حمل‌و‌نقل مثل اوبر میلیاردها دلار ارزش دارند. شرکت‌های سنتی نیز به عقب رانده شده‌اند و جنگ بر سر سهم بازار با شرکت‌های بزرگ و قدرتمند ایجاد شده است.

کووید ۱۹ جهان را تحت تاثیر قرار داده است و برای جلوگیری از شیوع این ویروس، اکثر کشورها در سراسر جهان قرنطینه شدند و سفر و حمل‌ونقل جهانی و بین‌المللی به طور کامل متوقف شد، مگر اینکه برای اهداف اضطراری باشد. به همین دلیل، بیشتر صنایع تحت تاثیر قرار گرفتند، به همین دلیل، صنعت حمل‌و‌نقل در سال ۲۰۲۰ بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار از دست داد و این ضرر حتی ممکن است بیشتر باشد. برای درک اینکه وضعیت واقعاً چقدر بد است، ممکن است بخواهید نگاهی به ۱۰ فرودگاه شلوغ در سال ۲۰۱۹ بیندازید، که تاثیر کووید ۱۹ در سال ۲۰۲۰ را بر فرودگاه‌ها نشان می‌دهد.

اگر نگاهی به بزرگ‌ترین شرکت‌های صنعت حمل‌و‌نقل بیندازید، متوجه خواهید شد که تعداد زیادی خطوط هوایی وجود دارد. یعنی خطوط هوایی پرچمدار برخی از پیشرفته‌ترین کشورهای جهان از جمله سه شرکت هواپیمایی ایالات متحده در این فهرست قرار دارند. در سال ۲۰۲۱ بسیاری از این خطوط هوایی به دلیل خسارات ویرانگری که متحمل شده‌اند، در فهرست قرار ندارند، چرا که تا ۳۱۴ میلیارد دلار با زیان مواجه شده‌اند. انتظار می‌رود ارزش کل صنعت در سال ۲۰۲۳ حدود ۵/ ۷ تریلیون دلار باشد.

وقتی نگاهی به بزرگ‌ترین شرکت‌های حمل‌ونقل در جهان بیندازیم، شرکت‌هایی را می‌بینیم که در صدر این فهرست قرار دارند و مجموع درآمدشان از مرز یک تریلیون دلار عبور می‌کند و در عین حال برای بیش از دو میلیون نفر اشتغال مستقیم ایجاد می‌کند. بزرگ‌ترین شرکت به تنهایی بیش از ۹۲۰ هزار نفر را استخدام می‌کند که نشان‌دهنده قدرت شرکت‌های موجود در این فهرست است. ما از Fortune Global ۵۰۰ به عنوان منبع خود استفاده کرده‌ایم و برای تهیه رتبه‌بندی شرکت‌ها از درآمد، دارایی، سود و کارکنان شرکت نیز استفاده کرده‌ایم.

 گروه پستی چین

(۸۹.۳۴۷ میلیارد دلار درآمد در سال ۲۰۲۰)

این شرکت به سادگی در صدر فهرست بزرگ‌ترین شرکت‌های حمل‌و‌نقل جهان قرار دارد. این شرکت بیش از ۹۰۰ هزار کارمند و بیش از ۵/ ۱ تریلیون دلار دارایی دارد. این شرکت متعلق به دولت چین است و مسوول اداره خدمات پستی رسمی چین و ارائه خدمات پستی در سرزمین اصلی این کشور است.

این شرکت ابتدا به عنوان گمرک امپراتوری چینگ در سال ۱۹۸۷ توسط رابرت هارت به پیشنهاد قدرت‌های خارجی با شعبه‌هایی در پنج شهر تجاری بزرگ تاسیس شد. در سال ۱۸۹۶ اداره پست گمرک به پست بزرگ چینگ تبدیل و در سال ۱۹۱۱ از خدمات گمرکی مستقل شد. پست بزرگ چینگ در سال ۱۹۱۲ به پست چانگهوا تبدیل شد و در سال ۱۹۲۹ قراردادی را با گروه فدرال چاینا ایرویز برای انتقال و پست هوایی منعقد کرد و تا سال ۱۹۴۹ به عنوان ارائه‌دهنده خدمات پستی در سرزمین اصلی چین فعالیت می‌کرد.

خدمات پستی کنونی جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ تاسیس شد. این سرویس جایگزین پست چانگهوا در سرزمین اصلی چین در سال ۱۹۴۹ و همین‌طور در اتحادیه جهانی پست در سال ۱۹۷۲ شد. پست چین مستقیماً تحت نظارت اداره پست دولتی است و مسوولیت کلی تنظیم خدمات پستی در چین را بر عهده دارد. اداره پست دولتی آژانسی است که به وزارت صنعت اطلاعات جمهوری خلق چین گزارش می‌دهد.

گروه بازرگانان چین

(۴۹.۱۲۶ میلیارد دلار درآمد در سال ۲۰۲۰)

دو شرکت برتر در این فهرست، هر دو از چین هستند و با توجه به این واقعیت که این کشور بیش از ۴/ ۱ میلیارد نفر جمعیت دارد نباید چیز عجیبی باشد. گروه بازرگانان چین متعلق به دولت است و خدمات مختلفی از جمله حمل‌ونقل بندری، تدارکات حرفه‌ای و حمل‌و‌نقل کالا را ارائه می‌دهد.

این شرکت در سال ۱۸۷۲ با عنوان شرکت ناوبری بخار بازرگانان چین در شانگهای تاسیس شد. از دهه ۱۹۸۰ به یکی از شرکت‌های دولتی پیشرو چین تبدیل شد و نقش جهانی خود را در نتیجه طرح یک کمربند-یک جاده چین در اوایل دهه ۲۰۱۰ گسترش داد.

این شرکت عملاً پس از سال ۱۹۷۸ با باز شدن اقتصاد چین تغییر کرد چراکه مناطق آزاد تجاری زیادی در چین ایجاد شد و نیاز به خدمات باربری و حمل‌و‌نقل در این کشور افزایش پیدا کرد. بوان گنگ به عنوان اولین مدیر عامل شرکت در این زمان انتخاب شد.

او منطقه صنعتی شنکو در شنجن را تاسیس کرده بود و پس از تایید پکن با پیشنهاد منطقه به عنوان مدیر عامل آن انتخاب شد و آن را به عنوان بخشی از سیاست‌های اصلاح‌طلبانه دنگ شیائو پینگ به عنوان سنگ‌بنای اولین منطقه ویژه اقتصادی چین، بنیان نهاد.

در طول توسعه منطقه شکو در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، گروه بازرگانان چین در بخش‌های تجاری فراتر از کشتیرانی، از جمله سرمایه‌گذاری و بهره‌برداری از امکانات رفاهی، زیرساخت‌های اجتماعی و صنعتی، سرمایه‌گذاری‌های صنعتی متعدد از کانتینرها تا تولید مواد غذایی، املاک و مستغلات و امور مالی مشارکت داشت. در سال ۱۹۸۷، اولین بانک سهامی را در چین، بانک بازرگانان چین، تاسیس و آن را به یک «مجموعه پیشرو در بانکداری» تبدیل کرد.

از زمان تصویب طرح یک کمربند-یک جاده توسط دولت چین در سال ۲۰۱۳، گروه بازرگانان چین نقش مهمی در پیشبرد این سیاست از طریق تجارت بندری شاخص خود ایفا کرده و بر این اساس به دنبال گسترش عملیات بین‌المللی بوده است.

علاوه بر فعالیت در هنگ‌کنگ و سرزمین اصلی چین، اکنون در مکان‌های استراتژیک در سراسر آسیای جنوبی، اروپا، به عنوان مثال در یونان، لیتوانی و بلاروس، و آفریقا، از جمله نیجریه و جیبوتی، فعالیت دارد.

خدمات پستی ایالات متحده

(۸۴.۶۲۸ میلیارد دلار درآمد در سال ۲۰۲۰)

UPS شاید یکی از شناخته‌شده‌ترین خدمات حمل‌و‌نقل در جهان باشد و بزرگ‌ترین شرکت حمل‌و‌نقل در خارج از چین بوده و در ایالات متحده قرار دارد. این شرکت در سال ۱۹۰۷ تاسیس شده و دارای بیش از ۱۱۹ هزار وسیله نقلیه است؛ از دوچرخه گرفته تا کامیون، تراکتور و تریلر.

این شرکت که در اصل به عنوان شرکت پیام‌رسان آمریکایی متخصص در زمینه تلگراف شناخته می‌شد، هم‌اینک یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های حمل‌و‌نقل جهان و یکی از ۵۰۰ شرکت برتر فورچون است.

این شرکت عموماً به دلیل خدمات حمل‌و‌نقل زمینی خود و همچنین فروشگاه‌هایش که یک مجموعه خرده‌فروشی هستند و ابزارهایی برای مشاغل کوچک ارائه می‌دهند، شناخته شده است. علاوه بر این، خدمات حمل‌و‌نقل هوایی را به صورت یک‌روزه یا دوروزه ارائه می‌دهد و از طریق شرکت UPS Surepost که یکی از شرکت‌های تابعه است، بسته‌ها را برای تحویل به سراسر ایالات متحده ارسال می‌کند.

این شرکت یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های حمل‌و‌نقل جهان است و بالاتر از رقبایی همچون DHL و FedEx قرار می‌گیرد.

هاب اصلی بین‌المللی این شرکت که در لوییویله کنتاکی قرار دارد، پنجمین فرودگاه پر‌رفت‌و‌آمد جهان از نظر حمل‌و‌نقل و سومین فرودگاه حمل‌و‌نقل بار در ایالات متحده پس از هاب اصلی فدرال‌اکسپرس در ممفیس و فرودگاه بین‌المللی تد استیونس است.

 DHL

(۷۰.۸۹۵ میلیارد دلار درآمد در سال ۲۰۲۰)

DHL نه‌تنها بزرگ‌ترین شرکت حمل‌و‌نقل در آلمان، بلکه بزرگ‌ترین شرکت حمل‌و‌نقل در اروپاست. این شرکت هر روز بیش از ۶۱ میلیون مرسوله را جا‌به‌جا می‌کند. بخش اکسپرس آن که به DHL Express معروف است بزرگ‌ترین شرکت پیک در جهان است که در بیش از ۲۲۰ کشور و منطقه جهان فعال است.

این شرکت ابتدا در سال ۱۹۶۹ در سانفرانسیسکو ایالات متحده تاسیس شد و خدمات خود را در اواخر دهه ۱۹۷۰ به سراسر جهان گسترش داد. در سال ۱۹۷۹ با نام DHL Air Cargo، با استفاده از دو فروند هواپیمای DC-۳ و چهار فروند DC-۶ با خدمات باربری بین‌جزیره‌ای وارد جزایر هاوایی شد. آدریان دالسی و لری هیلبلوم شخصاً بر عملیات روزانه نظارت داشتند تا اینکه به دلیل ورشکستگی در سال ۱۹۸۳ این شرکت تعطیل شد. در اوج خود، دی‌اچ‌ال ایرکارگو بیش از ۱۰۰ کارگر، مدیر و خلبان را در استخدام خود داشت.

در سال ۱۹۹۸، دویچه‌پست شروع به خرید سهام دی‌اچ‌ال کرد. در سال ۲۰۰۱ به سهام کنترلی رسید و تا دسامبر ۲۰۰۲ تمام سهام موجود را به دست آورد. سپس شرکت دی‌اچ‌ال را در بخش اکسپرس خود جذب کرد، و استفاده از برند دی‌اچ‌ال را به سایر بخش‌ها، واحدهای تجاری و شرکت‌های تابعه دویچه‌پست گسترش داد. امروزه دی‌اچ‌ال اکسپرس نام تجاری دی‌اچ‌ال خود را با واحدهای تجاری مانند DHL Global Forwarding و DHL Supply Chain به طور مشترک استفاده می‌کند. این شرکت زمانی که Airborne Express را خریداری کرد، جای پای خود را در ایالات متحده مستحکم‌تر کرد.

دویچه‌بان

(۴۹.۷۲۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۰)

دویچه‌بان یکی از شرکت‌های حمل‌و‌نقل آلمان است و بزرگ‌ترین شرکت حمل‌و‌نقل در این کشور و اروپاست. دفتر مرکزی آن در برلین قرار دارد. در سال ۲۰۱۵، این شرکت بزرگ‌ترین شرکت راه آهن از نظر درآمد بود و به طور کلی سالانه حدود دو میلیارد مسافر را جابه‌جا می‌کند.

این شرکت ۲۶ سال پیش در سال ۱۹۹۴ تاسیس شد و به چندین شرکت تقسیم شده است که یکی از زیرمجموعه‌های آن بخش عمده زیرساخت‌های راه آهن را در آلمان اداره می‌کند.

دویچه‌بان خود را به عنوان دومین شرکت بزرگ حمل‌و‌نقل در جهان، پس از شرکت پست و لجستیک آلمان Deutsche Post/ DHL معرفی می‌کند و بزرگ‌ترین اپراتور راه آهن و مالک زیرساخت در اروپاست. دویچه‌بان بزرگ‌ترین شرکت راه آهن در جهان از نظر درآمد در سال ۲۰۱۵ بود.

این گروه به چندین شرکت از جمله DB Fernverkehr (مسافر در مسافت طولانی)، DB Regio (خدمات مسافری محلی) و DB Cargo (حمل‌و‌نقل ریلی) تقسیم می‌شود. شرکت تابعه گروه DB Netz همچنین بخش‌های زیادی از زیرساخت‌های راه‌آهن آلمان را اداره می‌کند و آن را به بزرگ‌ترین شبکه ریلی در اروپا تبدیل می‌کند.

این شرکت حدود نیمی از کل درآمد خود را از حمل‌و‌نقل ریلی به دست می‌آورد. نیمی دیگر از کسب‌و‌کار آن شامل مشاغل حمل‌و‌نقل و تدارکات و همچنین ارائه خدمات مختلف مربوط به حمل‌و‌نقل ریلی است. این شرکت بخشی از درآمد خود را از طریق قراردادهای حمل‌و‌نقل عمومی و خدمات پشتیبانی، نگهداری و توسعه زیرساخت به دست می‌آورد.

خط هوایی دلتا

(۴۷.۰۰۷ میلیارد دلار درآمد در سال ۲۰۲۰)

خطوط هوایی دلتا یکی از خطوط هوایی برتر در ایالات‌متحده است و هر روز بیش از ۵۴۰۰ پرواز انجام می‌دهد و به ۳۵۲ مقصد در بیش از ۵۰ کشور در شش قاره خدمات می‌دهد. این اپراتور همچنین دارای ۹ هاب است و آتلانتا بزرگ‌ترین مرکز آن از نظر تعداد کل خروجی مسافران است. طبق رتبه‌بندی ما، این شرکت بزرگ‌ترین شرکت هواپیمایی در جهان است.

به دلیل کووید، دلتا بیش از ۴/ ۵ میلیارد دلار در سه ماه سوم سال ۲۰۲۰ زیان متحمل شد که به این معنی بود که مجموع ضررهای شرکت هواپیمایی به دلیل همه‌گیری بیش از ۱۱ میلیارد دلار بود.

این شرکت در سال ۱۹۷۰ ناوگانی تماماً جت داشت و در سال ۱۹۷۲ خطوط هوایی نورت ایست را خریداری کرد. خدمات جا‌به‌جایی مسافر بر فراز اقیانوس اطلس را در سال ۱۹۷۸ با اولین پروازهای مستقیم از آتلانتا به لندن آغاز کرد. در سال ۱۹۸۷ نیز خطوط هوایی وسترن را خریداری کرد و در همان سال خدمات پرواز بر فراز اقیانوس آرام را با مسیرهای آتلانتا به پورتلند و اورگان به توکیو آغاز کرد. در سال ۱۹۹۱ تقریباً همه مسیرهای بر فراز اقیانوس اطلس را خریداری کرد و در آن زمان پیشروترین خط هوایی در سراسر اقیانوس اطلس بود. در سال ۱۹۹۷ اولین شرکت هواپیمایی بود که بیش از ۱۰۰ میلیون مسافر را در سال جا‌به‌جا کرد. در آن سال نیز دلتا مسیرهای پروازی خود را به آمریکای لاتین گسترش داد و در همین سال یک شرکت ارائه‌دهنده خدمات پرواز ارزان‌قیمت را نیز به نام سانگ راه‌اندازی کرد.

این شرکت در سال ۲۰۰۵ با استناد به افزایش هزینه سوخت، اعلام ورشکستگی کرد و پس از کش‌و‌قوس‌های فراوان، سهام آن مجدداً در سال ۲۰۰۷ در بورس اوراق بهادار نیویورک عرضه شد. در سال ۲۰۰۸ خط هوایی شمال غربی را خریداری کرد و ناوگان هوایی خود را گسترش داد.