سردرگمی در قیمت‌ها
یکی از محدودیت‌هایی که در جریان فعالیت‌های اقتصادی دوره صفوی وجود داشت، نوع تنظیمات اداری، وزن‌ها و مقادیر بود. چنان می‌نماید که تجار و دکانداران با نظام اوزان مقادیر تعیین شده مقامات حکومتی (به‌ویژه محتسب) موافقت داشتند. به هرحال برای تحمیل یکسان‌سازی، تلاشی صورت نمی‌گرفت و از نظام مقادیر متفاوت در شهرهای مختلف و ایالت‌ها استفاده می‌شد.
از تداوم این تفاوت چنین برداشت می‌شود که اقتصاد ایران صفوی همواره نامتمرکز بوده است. ژان باتیست تاوِرْنیه جهانگرد فرانسوی که در این زمان از ایران بازدید می‌کند، می‌گوید که مایعات و دیگر کالاها برپایه وزن فروخته می‌شد. لاکر در سال ۱۱۱۷ق./ ۱۷۰۵م در مورد بندرعباس می‌نویسد: شکر، دارو و مس با من تبریز (من تبریز برابر ۲۱/ ۶ پوند)، اندازه‌گیری میوه‌ها از هر نوع، کشمش و برنج با من کبری (۴۳/ ۷ پوند) فروخته می‌شد. ادویه با مثقال (۱/ ۶ اونس) و داد و ستد فرش و پوشاک با معیار گز (۲۱/ ۳۲ اینچ) انجام می‌گرفت. اختلاف اوزان و مقادیر مورد استفاده در ایالات مختلف برای انواع کالاها، در طول حکومت قاجار تا معمول ساختن نظام متری از سوی مجلس پنجم در ۱۳۰۴ش/ ۱۹۲۵م ادامه پیدا کرد.
