وقتی مزارع قهوه مقصد گردشگری می‌شود
در پرداختن به حوزه گردشگری، نباید اسیر اعداد شد. نمی‌توان تاثیر افراد را فراموش کرد، زیرا یکایک آنها قلب تپنده گردشگری هستند. سازمان بین‌المللی گردشگری در کتابی با عنوان «داستان‌های گردشگری: داستان من، جامعه من، آینده ما» سرگذشت کسانی را روایت می‌کند که برای توسعه گردشگری و ایجاد تغییری مثبت در اجتماع پیرامون خود کوشیده و لحظات به‌یاد ماندنی برای گردشگران ساخته‌اند. این کتاب، بازتاب تکاپوی افرادی است که ظرفیت‌های جوامع خود را خلاقانه بارور ساخته و تاریخ و سنت‌های سرزمین‌شان را احیا کرده‌اند تا از آنها سنگ‌بنایی برای آینده بسازند. ۲۸ روایت از سراسر جهان در این کتاب گنجانده شده است. گروه اقتصاد بین‌الملل روزنامه «دنیای‌اقتصاد» هر هفته، یکی از آنها را با شما به اشتراک می‌گذارد.
نام من «نا»ست و همسرم «یایی» نام دارد و این داستان ماست. ما در بخش «بان نونگ‌لوانگ» در استان چامپاساک کشور لائوس زندگی می‌کنیم. کشت قهوه اصلی‌ترین راه تامین معاش در خانواده ماست. من از حیوانات خانگی هم نگهداری می‌کنم و خواهرم نیز در یک گروه آشپزی فعالیت می‌کند. او برای گردشگران غذا طبخ می‌کند. شغل اصلی من فعالیت در مزرعه کشت قهوه است. فکر می‌کنم کار در زمینه گردشگری یک درآمد جانبی نصیبم خواهد کرد و وضعیت رفاهی خانواده‌ام بهتر خواهد شد، بنابراین به‌عنوان راهنمای تور هم فعالیت می‌کنم. این برای من کمک بزرگی است. در حال‌حاضر دو منبع درآمد دارم که یکی کشت قهوه و دیگری گردشگری است. در گذشته تنها شغل در دهکده ما کشت قهوه بود اما اکنون گردشگری به عنوان یک منبع درآمد ثانویه مطرح شده است. البته گردشگری در منطقه ما در حال رشد بوده و درآمدش هنوز زیاد نشده است اما همین درآمد اندک به ما کمک می‌کند که زندگی بهتری داشته باشیم و خوشحالیم که گردشگری در دهکده ما رواج یافته است.
همه‌چیز خوب پیش می‌رود. تنها مشکل ما برقراری ارتباط است. ما هنوز انگلیسی یاد نگرفته‌ایم و گردشگران هم زبان لائو نمی‌دانند. از زمانی که گردشگران به لائوس آمده‌اند، یافتن شغل و کسب درآمد برای مردم آسان‌تر شده و در مجموع زندگی مردم بهتر شده است. مثلا خود من به عنوان راهنمای تور مشغول به‌کار شده‌ام و می‌توانم امکانات مالی بیشتری برای خانواده‌ام فراهم کنم. حس می‌کنم تمام تلاشم را در جهت حمایت از خانواده‌ام به‌کار می‌بندم. من تنها کسی نیستم که از رواج گردشگری خوشحالم. در پیرامون من افراد بسیاری به‌عنوان آشپز فعالیت می‌کنند و برای گردشگرانی که به بازدید مزارع قهوه می‌آیند، وعده‌های غذایی را آماده می‌کنند. ما در اینجا اقامتگاه‌های محلی هم برای گردشگران داریم. یک نوع ماساژ سنتی لائوسی هم ارائه می‌کنیم که اغلب گردشگران از تجربه آن رضایت دارند. بعضی از گردشگران از ما قهوه هم می‌خرند و به عنوان سوغات با خود می‌برند. ما اهمیت بوم‌گردی و گردشگری را در زمینه حفظ محیط‌زیست و میراث طبیعی خود درک می‌کنیم، بنابراین همه اهالی روستا در جهت حفظ محیط پیرامون خود تلاش می‌کنند. من از این بابت به خودمان افتخار می‌کنم. امروز همه روستاییان در اینجا از گردشگری درآمد کسب می‌کنند. فکر می‌کنم در آینده گردشگران بیشتری برای بازدید به این منطقه بیایند و این موضوع مرا بسیار خوشحال خواهد کرد.
درباره گردشگری لائوس
از سال ۱۹۱۵ که نخستین بوته‌های فرانسوی در ارتفاعات تپه‌های لائوس غرس شدند، کشت قهوه به یکی از کسب و کارها و منابع درآمد مردم این کشور آسیایی تبدیل شده است. امروزه در ۲۵۰ دهکده لائوس سالانه بیش از ۲۰ هزار تن قهوه تولید می‌شود. دانه‌های قهوه‌ای که در لائوس تولید می‌شود از دو گونه روبوستا و عربیکا هستند و قهوه پنجمین صادرات مهم لائوس است. رقابت تنگاتنگی در میان بیش از ۲۰۰ هزار مرکز کشت قهوه در لائوس وجود دارد. یکی از این مراکز در جنوب شرقی لائوس، ضمن ارج نهادن به این میراث، با نگاهی آینده‌نگرانه و با استفاده از فرصتی که علایق ناپایدار گردشگران در اختیار آنها گذاشته، مزرعه قهوه خود را به یک جاذبه گردشگری بدل کرده است و مقدم گردشگران و اقتصاد گردشگری را در جمع خانواده خود گرامی می‌دارد.
