در سوگ محسن خلیلی‌ عراقی

محسن خلیلی‌عراقی از گروه دوم بود. مردی بی‌نهایت قابل احترام که وقتی نام وطن را می‌شنید یا بر زبان می‌آورد، اشک در چشمانش جاری می‌شد.

در ماه‌های گذشته، بارها از ایشان پیام و تماس داشتم. گاهی در تایید نوشته‌ها و آثار گروه رسانه‌ای «دنیای‌اقتصاد» و گاهی در نقد آنها. معیار همیشگی‌ هم دفاع از بخش خصوصی و پایبندی به اقتصاد آزاد بود. 

خلاقیت او در تبدیل هدررفتِ گاز به کالایی مصرفی و راه‌اندازی شبکه توزیع، نه تنها بنیان شرکت «بوتان» را شکل داد، بلکه تحولی اجتماعی در رفاه خانواده‌ها ایجاد کرد. 

خلیلی در آزمون‌های سخت نیز استوار ماند؛ از ۲۵۴ جلسه دادگاه برای بازپس‌گیری اموال تا فروش دارایی‌های شخصی برای حفظ حیات شرکت و پرداخت حقوق کارکنان در دوران بحران و جنگ، همگی گواهی بر تعهد او به تولید بود.

او به‌درستی دریافته بود که دوام صنعت ایران به اصلاح نظام حکمرانی صنعتی وابسته است. تأسیس «بنیاد توسعه صنعتی» و حمایت از پژوهش‌های راهبردی در سال‌های پایانی عمر، نشان‌دهنده نگاه کلان او به مسائل ملی بود. 

خلیلی ویژگی‌های کمیابی چون خلاقیت، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و پایداری را در وجود خود جمع کرده بود. اگرچه جای خالی او سخت پر می‌شود، اما تکریم واقعی او در تداوم راهش نهفته است. 

ایران برای آینده به ظهور صنعتگرانی با همین منش نیاز دارد؛ کسانی که در محیط پر از نااطمینانی اقتصادی، همچنان برای «ساختن» امیدوار بمانند و ساختاری که بستر این سازندگی و خلاقیت را فراهم سازد.