سیاست بازگشت اجباری، دامن مدیران را هم گرفت
«ویلیام نیپورته» حدود یک دهه شرکت سرمایهگذاری «برمشیل» (Bramshill Investments) را به همراه دو نفر از همکلاسیهای دوران دبیرستانش اداره میکرد، تا اینکه در سال ۲۰۲۲ او را اخراج کردند. صاحبان دیگر شرکت در نامه اخراج او نوشتند: «شما عامدانه از حضور در محل کار خودداری کردهاید.» درست چند ماه قبل از آن، هر سه نفر آنها ایمیلی را امضا و به کارکنان ارسال کرده بودند که بر اساس آن، همه باید پنج روز در هفته در یکی از سه دفتر شرکت حاضر میشدند؛ در غیر این صورت، اخراج میشدند.
نیپورته در شکایتی که در ماه مه علیه شرکت خدمات منابع انسانی همکار با برمشیل تنظیم کرده، ادعا میکند که شرکای دیگرش از این سیاست به عنوان بهانهای برای بیرون انداختن او و «بالا کشیدن» سهم ۱۲ درصدیاش از شرکت استفاده کردهاند. او استدلال میکند که این سیاست، شامل حال خودش نمیشده (بر اساس بندی در توافقنامه اجرایی شرکت مادر برمشیل، سهامداران در صورت اخراج موجه، ملزم به فروش سهم خود هستند).
این ماجرای حقوقی، داستان غیرمنتظره در تنشهای مربوط به بازگشت به محل کار است که در سالهای اخیر در شرکتهایی مثل ونگارد، متا، استارباکس و دیگران بالا گرفته. آنها به کارکنان خود اعلام کردند که در صورت عدم پایبندی به سیاست بازگشت به محل کار، با خطر اخراج مواجه خواهند شد. اما به ندرت پیش میآید که یکی از اعضای تیم رهبری با عواقب مشابهی روبهرو شود.
هرچند بر اساس پروندههای حقوقی، تمام مالکان برمشیل درباره این سیاست با هم گفتوگو کرده بودند، اما نیپورته معتقد بود که این قانون شامل حال مالکان شرکت نمیشود؛ به همین دلیل، طبق آنچه در دادخواست آمده، او «با خیال راحت، ایمیل را نادیده گرفته بود.»
خود دادخواست علیه شرکت خدمات حقوق و دستمزد ADP مطرح شده که امور منابع انسانی سایر شرکتها را مدیریت میکند و بخشی از مسوولیتهای کارفرمایان، از جمله برمشیل و دیگر مشتریان تجاریاش را انجام میدهد. طبق ادعای دادخواست، به دلیل این همکاری و همچنین اخطاریه برکناری جداگانهای که این شرکت برای نیپورته فرستاده، این مجموعه هم در اخراج غیرمنصفانه او سهیم است و مسوولیت دارد. نیپورته در شکایت علیه ADP ادعا کرده که شرکت حداقل ۳۰میلیون دلار بابت درآمدها و سودهای ازدست رفته و همچنین ارزش سهم ۱۲ درصدیاش به او بدهکار است. «آلیس هکمن»، سخنگوی ADP اعلام کرده که این مجموعه در برابر ادعاهای نیپورته از خود دفاع خواهد کرد و اقدامات شرکت کاملا منطبق بر قوانین مربوطه بوده. سخنگوی برمشیل اعلام کرد که اتهامات نیپورته، بیاساسند و این شرکت انتظار دارد که روند قانونی دادگاه تایید کند که نه شرکت و نه مالکان آن، هیچ خلافی مرتکب نشدهاند. این سخنگو افزود که نیپورته به دلیل کوتاهی در انجام وظایفش اخراج شده و مستحق دریافت پولی که به دنبالش است، نیست.
در مقابل، «متیو جی. پرس»، وکیل نیپورته اعلام کرد تنها وظیفهای که برمشیل ادعا میکند موکلش از آن کوتاهی کرده، بازگشت به محل کار است. بر اساس توافقنامه اجرایی شرکت، چنین سیاستی، دلیل موجه و قانونی برای اخراج محسوب نمیشود. او در ادامه اضافه کرد که سیاست بازگشت به دفتر فقط برای کارکنان بوده و «شامل حال آقای نیپورته که مالک و مدیر شرکت بود، نمیشد.» بهعلاوه، نزدیکترین دفتر شرکت به محل سکونت نیپورته (که آن زمان در سانرامون کالیفرنیا زندگی میکرد)، صدها کیلومتر با او فاصله داشت.
نیپورته، سلور و دگایتانو همکلاسی قدیمی بودند و نام شرکت مادر (آیرونمن) هم از تیم فوتبال دوران دبیرستانشان گرفته شده بود. سلور ۴۰ درصد، دگایتانو ۴۸ درصد و نیپورته ۱۲ درصد در این شرکت سهم داشتند. نیپورته در سال ۲۰۱۷ با موافقت شرکا به کالیفرنیا نقل مکان کرد. پس از آن، (طبق اطلاعات پرونده) شرکایش چند بار تلاش کردند او را بیرون کنند و در سال ۲۰۲۱ پیشنهادی برای خرید سهمش دادند؛ اما نیپورته این پیشنهاد ناچیز را رد کرد.
ضربه نهایی در سال ۲۰۲۲ با صدور دستور بازگشت کارکنان به محل کار، وارد شد. در این ابلاغیه که خود نیپورته هم آن را امضا کرده بود، ذکر شده بود که افراد در صورت عدم تمکین اخراج خواهند شد. با این حال، نیپورته استدلال میکرد که به عنوان مالک، مشمول این قانون (که مختص کارکنان قراردادی است) نمیشود. پس از پایان ضربالاجل، دگایتانو ضمن اعتراض به نیپورته، ۳۰ روز به او مهلت داد تا از برخوردهای قانونی بیشتر، پیشگیری کند اما نیپورته گفت هیچ نامه، فکس یا ایمیل رسمی با این مضمون دریافت نکرده پس ادعای دگایتانو، نامعتبر است.
بر اساس اسناد دادگاه، اواخر همان ماه، نیپورته برای خرید سهمش با دگایتانو دیدار کرد و قرار شد اقدامات قبلی متوقف شود؛ اما چند روز بعد و پیش از پایان مهلت ۳۰ روزه، نیپورته اخراج شد. شرکا پرداخت سود به او را قطع و سهمش را غصب کردند. او اکنون ساکن نواداست و در یک استارتآپ دورکاری میکند.
منبع: Wall Street Journal
