خیابانهای لندن به جولانگاه راست افراطی تبدیل شده است
در حسرت اقتدار آهنین تاچر
این موضوع کمتر غیرعادی به نظر میرسید. دیدگاههایی که زمانی در ملأ عام بیان نمیشدند، اکنون در حال تبدیل شدن به امری عادی هستند و راهپیماییهای سازماندهیشده توسط رابینسون (که نام واقعی او استیون یاکسلی-لنون است)، به بستری مستمر برای بیان این دیدگاهها تبدیل شده است. به گزارش سیانان، پیت ۶۴ساله، اهل دربیشایر در میدلندز انگلستان، با اشاره به مهاجران غیرقانونی گفت: «میلیونها نفر باید بروند.» او به سیانان گفت: «آنها نباید در این کشور باشند. آنها دارند از کمکهای دولتی استفاده میکنند. [دوران] بریتانیای حامی باید پایان یابد.» در تجمع گسترده ماه سپتامبر، فضا جنگطلبانه بود. ایلان ماسک از طریق ارتباط ویدئویی به جمعیت گفت: «چه خشونت را انتخاب کنید چه نکنید، خشونت به سراغ شما میآید یا متقابلا میجنگید یا میمیرید.» بر اساس برآوردهای اولیه، راهپیمایی روز شنبه کوچکتر بود و مهمانان سرشناس خارجی مشابهی را جذب نکرد؛ با این حال، پیام رابینسون به همان اندازه ستیزهجویانه بود. او از حامیانش که در میدان پارلمان تجمع کرده بودند، پرسید: «آیا برای «نبرد بریتانیا» آمادهاید؟» وی افزود که در آستانه انتخابات سراسری بعدی، حامیانش باید «درگیر کار شوند» و «به فعال سیاسی تبدیل شوند»، در غیر این صورت «کشورمان را برای همیشه از دست خواهیم داد.» انتخابات سراسری بعدی تا سال۲۰۲۹ برگزار نخواهد شد، اما یک هفته پرالتهاب در وستمینستر (که در آن نخستوزیر، کر استارمر، برای مهار شورش قانونگذاران حزب کارگر خود تلاش کرده است) باعث شده بسیاری در بریتانیا به این فکر بیفتند که آیا دولت استارمر تا آن زمان دوام خواهد آورد یا خیر؟ تزلزلهای حزب کارگر، نیروی تازهای به جنبشهای راست افراطی و روزبهروز سازمانیافتهترِ بریتانیا تزریق کرده است.
پیش از این راهپیمایی، استارمر اعلام کرد که از اعتراضات مسالمتآمیز حمایت میکند، اما سازماندهندگان را به ترویج «نفرت و تفرقه» متهم کرد و گفت دولتش ویزای آشوبگران راست افراطی را که قصد داشتند برای گسترش دیدگاههای افراطی به بریتانیا بیایند، لغو کرده است. استارمر گفت: «آنها نماینده بریتانیای نجیب، منصف و محترمی که من میشناسم، نیستند.» با این حال، به نظر میرسد این چشمانداز از بریتانیا در حال رنگ باختن است. جنبش «پادشاهی را متحد کنید» به حزب سیاسی خاصی وابسته نیست، اما حامیان چندین حزب را به سوی خود جلب میکند. بسیاری از راهپیمایان لباسهای فیروزهای به تن داشتند؛ رنگ حزب راستگرای «رفرم یوکِی» به رهبری نایجل فاراژ که از معماران اصلی برگزیت و متحد دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکاست. حزب رفرم در انتخابات محلی هفته گذشته با جهشی چشمگیر، حزب کارگر استارمر را (که خود را بهعنوان بهترین سد دفاعی بریتانیا در برابر پوپولیسم معرفی کرده بود) دچار بحران و سقوط کرد.
اما برای بسیاری از راهپیمایان، حزب فاراژ به اندازه کافی تندرو نیست. تحلیلگران موفقیتهای انتخاباتی اخیر حزب رفرم را به نحوه تعدیل لحن و سیاستهای حزب توسط فاراژ نسبت میدهند. فاراژ ادعا میکند که حزبش را با استقبال از چندین چهره سرشناس دولت محافظهکار قبلی «حرفهای» کرده است. اما برای پیت، از دربیشایر، این موضوع از جذابیت حزب رفرم کاسته است. در عوض، بسیاری در این راهپیمایی پرچمهای «بریتانیا را بازیابی کنید» را در حمایت از حزب راست افراطی به رهبری «روپرت لو» تکان میدادند؛ کسی که سال گذشته بر سر اتهامات قلدری در محیط کار از حزب رفرم اخراج شد. لو (که علنا توسط ماسک به عنوان مردی که میتواند «بریتانیا را نجات دهد» حمایت شده) اصرار دارد که اخراج او صرفا به این دلیل بوده که تهدیدی برای رهبری فاراژ بر حزب محسوب میشده است. حزب «بریتانیا را بازیابی کنید» از اخراجهای دستهجمعی حمایت میکند و هدف آن ایجاد یک «محیط خصمانه» در بریتانیاست تا مهاجران غیرقانونی را به ترک این کشور وادار کند. پلیس متروپولیتن لندن اعلام کرد که روز شنبه بهدلیل نگرانی از احتمال درگیری راهپیمایان «پادشاهی را متحد کنید» با تظاهرات حامیان فلسطین در نقطهای دیگر از شهر، یک عملیات پلیسی «گسترده» را به اجرا گذاشته است و بعدا از دستگیری ۱۱نفر به اتهام جرایم مختلف خبر داد. به نوشته سیانان، اگرچه هیچ حادثه خشونتآمیزی رخ نداد، اما لحن سخنان همچنان آکنده از خشونت بود. یکی از سخنرانان، جمعیت را به دلیل «دفاع از ایمان [مسیحی] خودمان در سرزمین خودمان» ستود. او گفت خاک بریتانیا «از خون مردان و زنان مسیحی اشباع شده است» و از نسلهای گذشته که «در دشتهای این ملت» با نازیها جنگیدند تمجید کرد. (آخرین باری که بریتانیا به طور زمینی مورد تهاجم قرار گرفت، در سال۱۷۹۷ توسط نیروهای فرانسه، یک کشور مسیحی دیگر، بود). کاملا روشن نبود که معترضان چه میخواهند، جز بازگرداندن «عظمتی» که بریتانیا به نحوی آن را از دست داده است. تام، جوان ۱۹سالهای که با غرور زیر کلاه لبهدار و کت و شلوار سهتکه دوخت سفارشیاش ایستاده بود، نتوانست بگوید بریتانیا آخرین بار چه زمانی عظمت داشته، اما گفت دهه ۱۹۳۰ «دوره محبوب» اوست. او نتوانست از هیچ قهرمان سیاسی نام ببرد، اما گفت که روپرت لو با حمایت از اخراجهای دستهجمعی به خوبی «پای مردم ایستاده است» و تاکید کرد: «او یک افراطگرا نیست.» مانند تمام جنبشهایی با این گستردگی، این تجمع نیز به ملغمهای از همهچیز تبدیل شد. افرادی با پرچمهای اسرائیل در کنار کسانی که پلاکاردهای ضد اسرائیلی داشتند راهپیمایی میکردند.
در کنار کسانی که خواستار اخراجهای دستهجمعی بودند، زنی پرچم دانمارک را تکان میداد و میگفت خواهان آن است که بریتانیا قوانین مهاجرتی سختگیرانهتر اما جاافتادهترِ دانمارک را پیاده کند. با این حال، ترجیعبند مشترک این تجمع، تمایل به داشتن رهبری قویتر در بریتانیا بود. بسیاری از راهپیمایان گفتند که در سال ۲۰۱۶ با انگیزه وعده مبهم کمپین برگزیت مبنی بر «بازپسگیری کنترل»، به خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا رای داده بودند. از بسیاری جهات، راهپیمایی روز شنبه شبیه فریاد دیگری برای تحقق همان وعده بود؛ تمنایی برای آنکه نیرویی کنترل بریتانیا را پس بگیرد و اقتدار خود را بر آن تثبیت کند. هنگامی که از پیت پرسیده شد آخرین سیاستمدار بریتانیایی که الهامبخش او بوده کیست، گفت که باید مارگارت تاچر را انتخاب کند؛ حتی با وجود اینکه دولت محافظهکار او دههها پیش معدنی را که پیت در آن کار میکرد، تعطیل کرده بود. پیت گفت: «من از او خوشم نمیآمد، او باعث شد من شغلم را از دست بدهم. اما جربزه داشت و قوی بود. زیر بار زور اروپا نمیرفت و مرزهای باز نمیخواست.»
