او که در ابتدا کار خود را در ژانر کمدی آغاز کرده بود، توجه خود را به تدریج در مجموعه‌ای از رمان‌ها و سفرنامه‌ها به سمت کشورهای مستعمره انگلستان معطوف کرد و به ارائه تصویری از هند و آفریقا پرداخت و به خاطر آثارش، هم مورد تمجید قرار گرفت و هم سرزنش شد. منتقدان او بر این باور بودند که «نایپل» در آثارش تصویری تحقیرآمیز از کشورهای در حال توسعه ارائه می‌دهد، گرچه او برای این آثار موفق به کسب مجموعه‌ای از جوایز مهم چون جایزه‌ ادبی «بوکر» در سال ۱۹۹۷ برای رمان «در یک کشور آزاد»، نشان شوالیه در سال ۱۹۸۹ و در نهایت جایزه‌ نوبل ادبیات در سال ۲۰۰۱ میلادی شد. روزنامه‌ «تایمز» در فهرست ۵۰ نویسنده‌ بزرگ انگلیسی از سال ۱۹۴۵، او را در رتبه‌ هفتم قرار داده است. رمان‌های «خانه‌ای برای آقای بیسواس» و «خم رودخانه» مهم‌ترین آثار نایپل هستند که هر دو به زبان فارسی ترجمه شده‌اند و خود او نیز سفری به ایران داشته است.