«سرمقاله» دنیای اقتصاد را بخوانید و بشنوید!
دولت بحران زده و داستان موتورسیکلت
دولت ایران امروز با انبوهی از بحرانهای همزمان دستوپنجه نرم میکند؛ از ناترازی انرژی، آب و صندوقهای بازنشستگی گرفته تا تورم، آلودگی هوا، کسری بودجه و پیامدهای جنگ اخیر که فشار مضاعفی بر ظرفیتهای دولت وارد کرده است.
در چنین شرایطی، طبیعی است که بخش بزرگی از توان سیاستگذار صرف مدیریت بحرانهای روزمره شود. اما پرسش مهمتر این است که چرا اساسا این تعداد بحران بردوش دولت انباشته شده است؟ تفاوت اصلی دولتهای توسعهگرا با دولتهای بحرانزده در همین نقطه است؛ دولتهای توسعهگرا مسائل را زمانی حل میکنند که هنوز کوچک هستند و هزینه اصلاحشان اندک است؛ اما دولتهای بحرانزده اجازه میدهند مسائل آنقدر به تعویق بیفتند تا به بحرانهایی پرهزینه تبدیل شوند.
دولت توسعهگرا، پیش از آنکه بحران شکل بگیرد، ظرفیت حل مساله را دارد؛ اما دولت بحرانزده، آنقدر درگیر مدیریت بحرانهای دیروز و امروز میشود که دیگر فرصتی برای پیشگیری از بحرانهای فردا ندارد.
در چنین وضعیتی، بحران دیگر یک استثنا نیست؛ به شیوه اداره کشور تبدیل میشود و جامعه نیز هر روز هزینه این سبک حکمرانی را با کاهش کیفیت زندگی، فرسایش اعتماد عمومی و تضعیف حاکمیت قانون میپردازد.
