فرض کنید در یک سال فقط ١٠٠ واحد کالا تولید مىشود و دولت تصمیم مىگیرد ٣٠ واحد آن را مصرف کند یا به کسانى که دولت مىخواهد واگذار کند که مصرف کنند. اگر دولت از ما فقط مالیات متعارف بگیرد گویى معادل ارزش ٣٠ واحد کالا مالیات مىگیرد و قادر به خرید آن ٣٠ واحد کالا خواهد بود و آن گاه مردم فقط قادر…
گذار از انفعال تاریخی به خودآگاهی انتقادی در شهر ایرانی با تأملی بر تجربه تنکابن
درک بحرانهای شهری امروز ایران، جز در پرتو بازخوانی گذشتهای که ما را به اینجا رسانده، میسر نیست. در بستر این نگرش تاریخی است که درمییابیم سودای توسعه در ایران، هرگز بهطور کامل از بستر یک «زیست تاریخیِ درونزا» برنخاست؛ بلکه بیش از آنکه حاصل یک حرکت خودآگاهانه از درون جامعه باشد، واکنشی انفعالی…
فرض کنید در یک سال فقط ١٠٠ واحد کالا تولید مىشود و دولت تصمیم مىگیرد ٣٠ واحد آن را مصرف کند یا به کسانى که دولت مىخواهد واگذار کند که مصرف کنند. اگر دولت از ما فقط مالیات متعارف بگیرد گویى معادل ارزش ٣٠ واحد کالا مالیات مىگیرد و قادر به خرید آن ٣٠ واحد کالا خواهد بود و آن گاه مردم فقط قادر خواهند بود ٧٠ واحد کالا بخرند.
برای چند دهه، ژاپن الگوی عبرتآموزی از رکود اقتصادی بود: تورم بهطور پیوسته بسیار پایین، دستمزدهای درجازده، رشد اقتصادی ضعیف و نرخ بهره نزدیک به صفر. پیر شدن و کاهش جمعیت این کشور نیز همواره به نگرانیها درباره آینده اقتصادی بلندمدت آن دامن میزد.
گذار از انفعال تاریخی به خودآگاهی انتقادی در شهر ایرانی با تأملی بر تجربه تنکابن
درک بحرانهای شهری امروز ایران، جز در پرتو بازخوانی گذشتهای که ما را به اینجا رسانده، میسر نیست. در بستر این نگرش تاریخی است که درمییابیم سودای توسعه در ایران، هرگز بهطور کامل از بستر یک «زیست تاریخیِ درونزا» برنخاست؛ بلکه بیش از آنکه حاصل یک حرکت خودآگاهانه از درون جامعه باشد، واکنشی انفعالی در برابر اقتدار مدرنیته غربی بود.