صنایع دستی از ویترین به سبد خرید برسد

آقای ناطق‌پور، خانه تشکل‌ها چه ضرورتی برای صنایع دستی دارد و این صنعت اکنون در چه وضعیتی به سر می‌برد؟

نخستین اتفاقی که خانه تشکل‌ها می‌تواند رقم بزند، ایجاد یک بانک اطلاعاتی از فعالان صنایع دستی است؛ چیزی که جای آن واقعاً خالی بود. در حال حاضر، وضعیت صنایع دستی به شدت بحرانی است و متأسفانه مشکلات ما با بقیه اصناف و تشکل‌ها تفاوت دارد. می‌خواهم صریح بگویم که همه چیزی که داشتیم سوخته است. پس از کرونا و سپس با وقوع جنگ‌های اخیر، فروش صنایع دستی تقریباً به صفر رسیده. فروشندگان ما عملاً فلج شده‌اند، چون تمام کار در کارگاه‌ها و فروشگاه‌ها متوقف مانده است. چک‌هایشان برگشت می‌خورد، توان پرداخت اجاره خانه و دکان را ندارند، و مواد اولیه هم روزبه‌روز گران‌تر می‌شود. هیچ‌گونه فعالیتی نداریم و این برای صنعتی که روزگاری ارزآوری بالایی برای کشور داشت، یک فاجعه است. مشکل دیگر ما این است که صنایع دستی جزو نیازهای روزمره مردم نیست. نان شب که می‌گویند نیست. به همین خاطر در سبد خرید روزانه مردم جایی ندارد و ما به اندازه کافی دیده نمی‌شویم.

این دیده نشدن چه پیامدهایی دارد و راه‌حل خروج از آن چیست؟

وقتی ما دیده نشویم، این هنر و این میراث به تدریج از بین می‌رود. صنایع دستی فقط یک کالا نیست، بخشی از هویت و فرهنگ این سرزمین است. آن چیزی که می‌تواند به ما کمک کند، این است که تشکل‌های دیگر و سازمان‌ها و کارخانه‌ها، صنایع دستی را در سبد خرید خود، به‌ویژه برای هدایا و مناسبت‌ها، قرار دهند. متأسفانه الان می‌بینیم که خیلی‌ها از هر جای دیگر، از کوچه و بازار، اقلام غیرایرانی و بی‌کیفیت را برای هدایای سازمانی می‌خرند. اگر تشکل‌های مستقر در خانه تشکل‌ها، خودشان پیشقدم شوند و خرید صنایع دستی را در برنامه‌شان بگذارند، این حرکت الگوساز می‌شود و بقیه هم تشویق می‌شوند که چنین کنند. این یک شبکه‌سازی واقعی است که می‌تواند بخشی از مشکلات ما را حل کند.

آیا تاکنون حمایتی از سوی نهادهای دولتی و حاکمیتی صورت گرفته است؟

ما جلسات متعددی با استاندار محترم و اتاق بازرگانی داشته‌ایم. روی موضوعاتی مثل مالیات و بیمه صحبت شده و کمک‌هایی هم صورت گرفته است. واقعاً جا دارد از این همراهی‌ها تشکر کنم. اما این‌ها کافی نیست و آرزو می‌کنم که ما را فراموش نکنند. نکته تأسف‌باری که باید بگویم این است که صنایع دستی هیچ‌گاه یک دلار ارز دولتی نگرفته، در حالی که همواره برای این آب و خاک ارزآور بوده است. فکر می‌کنم همه ملت ایران، ایران را دوست دارند و کسانی که در این عرصه کار می‌کنند، با عشق و علاقه به این میراث خدمت می‌کنند. حالا خانه تشکل‌ها می‌تواند این فرصت را ایجاد کند که مشکلات خاص ما، از جمله گره‌های گمرکی، مالیاتی و بیمه‌ای، یک‌بار برای همیشه روی میز برود و حل شود. ضمن اینکه هم‌جواری با سایر تشکل‌ها، خودش بازاری برای محصولات ما ایجاد می‌کند و صدای ما را به گوش تصمیم‌سازان می‌رساند. ما به همدلی و همراهی همه تشکل‌ها نیاز داریم و این خانه می‌تواند بستر این همدلی باشد. امیدوارم که از این ظرفیت به بهترین نحو استفاده شود.