موقعیت خاورمیانه در شعرهای حافظ موسوی
به گزارش خبرآنلاین، کامیار عابدی درباره ویژگیهای شعر حافظ موسوی در سال ۱۳۶۷ گفت:«شعر او در این سال از طبیعت فاصله گرفت و وارد جریان اجتماعی شد، از آن پس شعر موسوی با اشعاری که پیش از انقلاب میسرود، متفاوت شد. در این سالها تاکید موسوی و شاعرانی دیگر مانند سیمین بهبهانی بر مفهوم آزادی است. در این سالها موسوی خود را از جمله شاعران روشنفکر میداند و میتوان گفت دوره جدیدی در شعرش آغاز میشود.» این منتقد ادبی گفت: موسوی به جای اینکه جنبه اجتماعی و بشری مسائل را ببیند یا به شعرش جنبه ملی بدهد، مفهومی را برای شناخت جامعه خود برمیگزیند، او متوجه موقعیت خاورمیانه ایران است و تلاش میکند مسائل اجتماعی را در چارچوب خاورمیانه ببیند؛ تا جایی که دقت کردم، قبل از او تا این وسعت وجود نداشته است.
عابدی با اشاره به وجود شخصیتهای مختلف در برخی از شعرهای حافظ موسوی، توضیح داد: چندصدایی در ادبیات ما ضعیف است، چند شعر در مجموعه شعر «واژههای گمشده» وجه نمایشی دارد. موسوی با اینکه از بازماندگان نسل آرمانگرا است، یکطرفه به قاضی نمیرود و در شعرش با شاعرانی که میشناسد و سخنور آینده و گذشته تلاش میکند با جامعه ارتباط برقرار کند.
