نقد فیلمتئاتر «دوشس ملفی»
بابک احمدی، روزنامهنگار و منتقد تئاتر، درباره مضمون این نمایش در این نشست گفت: در این اجرا خشونت سرد، آهسته و تدریجی رخ میدهد. بدنها پیش از مرگ، فرسوده و منزوی میشوند، سکوت، نقشی محوری پیدا میکند و خشونت نه بهعنوان یک واقعه ناگهانی، بلکه بهمثابه یک فرایند سیاسی مستمر بازنمایی میشود.
او با اشاره به مفهوم وفاداری حاضر در اثر اضافه کرد: اما از دیگر سو پیشنهاد میکنم این وفاداری را به معنای محافظهکاری ساده در نظر نگیریم. به نظر من، این انتخاب یک استراتژی تفسیری دقیق است. اجرایی که از خلال مهار خشونت، اقتصاد بدن اجراگرها و پرهیز از هیجانسازی اغراقآمیز، به خوانشی عمیقاً سیاسی دست مییابد؛ به بیان دیگر، اجرا بهجای آنکه با نمایش بیرونی و پررنگ «خشونت»، مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد، آن را در ساختار و مناسبات قدرت درونی میکند. بابک احمدی گفت: «قدرت لزوما بهشکل عریان و مستقیم ظاهر نمیشود، بلکه با ایجاد سازوکارهایی انضباطی، بدنها را به انقیاد در میآورد. نظمی تحمیل میشود که افراد با رعایت آن، ظاهرا قانونمدار باقی میمانند، اما همان ساختار قدرت، هرجا که بخواهد میتواند هر عملی را قانونی جلوه دهد.
