بازار در شوک هرمز

ابتکار واشنگتن با عنوان «پروژه آزادی» با هدف کمک به خروج کشتی‌های غیرهمسو از این آبراه طراحی شده، اما واکنش سریع تهران نشان داد که این اقدام نه‌تنها از تنش‌ها نکاسته، بلکه بر سطح نااطمینانی افزوده است. ایران هشدار داده هرگونه ورود نیروهای آمریکایی به تنگه با پاسخ سخت مواجه خواهد شد و به کشتی‌های تجاری نیز توصیه کرده بدون هماهنگی با نیروهای نظامی این کشور حرکت نکنند. در چنین فضایی، بازار نفت عملا میان دو سیگنال متضاد گرفتار شده است: از یک‌سو تلاش‌های دیپلماتیک که هنوز به‌طور کامل متوقف نشده و تهران اعلام کرده در حال بررسی پاسخ واشنگتن به پیشنهاد ۱۴ماده‌ای خود است و از سوی دیگر، تشدید ریسک‌های میدانی که هر لحظه می‌تواند به اختلال بیشتر در جریان عرضه منجر شود. قیمت‌ها نیز به‌روشنی نشان‌دهنده غلبه عامل دوم هستند. نفت برنت با رشد حدود ۲‌درصدی به ۱۲۰دلار رسید و شاخص نفت آمریکا (WTI) نیز به محدوده ۱۰۳دلار بازگشت.

تحلیلگران بر این باورند که تا زمانی که تردد در تنگه هرمز محدود باقی بماند، مسیر قیمت‌ها همچنان صعودی خواهد بود. به بیان دیگر، بازار در حال قیمت‌گذاری یک ریسک پایدار است، نه یک شوک مقطعی. در همین حال، تلاش اوپک‌پلاس برای افزایش عرضه نیز نتوانسته اثر قابل‌توجهی بر آرام‌سازی بازار داشته باشد. این ائتلاف اعلام کرده تولید را در ماه ژوئن حدود ۱۸۸هزار بشکه در روز افزایش می‌دهد، اما بسیاری از تحلیلگران معتقدند این افزایش در شرایط فعلی بیشتر «روی کاغذ» باقی می‌ماند؛ چراکه اختلال در صادرات خلیج‌فارس، عملا مانع از ورود این بشکه‌ها به بازار می‌شود. در مجموع، آنچه بازار نفت امروز با آن مواجه است، ترکیبی از بن‌بست ژئوپلیتیک و اختلال عملیاتی است. تا زمانی که این دو عامل همزمان پابرجا باشند، حتی ابتکارهایی مانند «پروژه آزادی» نیز بعید است بتوانند مسیر قیمت‌ها را معکوس کنند. هرمز همچنان در وضعیت نیمه‌تعطیل قرار دارد و همین کافی است تا نفت در سطوح بالا تثبیت شود.