اخبار اندیشه روزنامه شماره ۶۶۴۹

عقب‌ماندگی ایران را نمی‌توان با یک متغیر واحد، یک دوره تاریخی مشخص یا یک تصمیم سیاسی توضیح داد. تاریخ اقتصادی ایران دست‌کم در یک‌صد و پنجاه سال گذشته داستان کشوری است که بارها مسیر نوسازی و توسعه را آغاز کرده، زیرساخت ساخته، نظام آموزشی خود را گسترش داده، صنایع جدید ایجاد کرده، دولت مدرن تاسیس کرده و در مقاطعی به نرخ‌های بالای رشد اقتصادی دست یافته اما نتوانسته است این حرکت را به یک روند پایدار، انباشتی و برگشت‌ناپذیر تبدیل کند. شاید مساله اصلی ایران نه فقدان تجربه پیشرفت، بلکه فقدان تداوم در پیشرفت باشد. ایران بارها حرکت کرده اما بارها نیز متوقف شده؛ ساخته، اما بخشی از آنچه ساخته را در دوره‌ای دیگر فرسوده یا بی‌اثر کرده؛ اصلاح کرده، اما اصلاحات را به نهادهای پایدار تبدیل نکرده است. از همین منظر تاریخ اقتصادی معاصر ایران را می‌توان تاریخ «پاندول توسعه» نامید: حرکت میان پیشرفت و عقب‌گرد، رونق و رکود، اصلاح و بازگشت، گشایش و انسداد.

مردم برای چیزهایی که فناوری قادر به بازتولیدشان نیست، حاضرند بهای بیشتری بپردازند. هوش مصنوعی ممکن است ارزش ویژگی‌هایی را که به‌طور متمایز انسانی‌اند افزایش دهد، نه اینکه از ارزش آنها بکاهد.