روز جهانی بیابان‌زدایی
۷ ژوئن (۲۹ خرداد) به‌عنوان روز جهانی بیابان‌زدایی در سراسر جهان نام‌گذاری شده است. پیشروی بیابان‌ها، موجب فروسایی زمین در نواحی خشک، نیمه خشک و مناطق نیمه مرطوب می‌شود. این فرآیند در حقیقت به این دلیل رخ می‌دهد که اکوسیستم‌های نواحی خشک که بیش از یک سوم کره زمین را در برمی‌گیرند، شدیدا در معرض استفاده بیش از حد و عدم بهره‌برداری صحیح از زمین قرار دارند. فقر، عدم ثبات سیاسی، جنگل‌زدایی و تخریب جنگل‌ها، چرای بیش از حد دام‌ها و روش‌های نامناسب و نادرست آبیاری همگی می‌تواند به کاهش میزان حاصلخیزی زمین بینجامد.
طی چند دهه گذشته پیشروی و توسعه بیابان‌ها زندگی بیش از ۲۵۰ میلیون نفر را در سراسر جهان مستقیما تحت تاثیر قرار داده و در عین حال زندگی قریب یک میلیون نفر را در بیش از صد کشور به مخاطره انداخته؛ مردمی که اکثرا در فقیرترین، محروم‌ترین و ضعیف‌ترین کشورها به سر می‌برند. بیابان‌زایی یکی از مهم‌ترین معضلات زیست‌محیطی ایران است که در خلال سال‌های اخیر به‌دلیل فعالیت‌های انسانی و تغییرات اقلیمی به ابعاد نگران‌کننده‌ای رسیده است. ایران ۲/ ۱ درصد از خشکی‌های جهان و ۰۸/ ۳ درصد مناطق بیابانی جهان را در خود جای داده است. حدود ۶۱ درصد از مساحت کشور در اقلیم خشک و فراخشک قرار دارد که ۱/ ۳ برابر درصد جهانی (۶/ ۱۹ درصد) است. اگرچه ۵/ ۳۲ میلیون هکتار از اراضی کشور در وضعیت بیابانی قرار دارد، اما در تقسیم‌بندی‌های اکوسیستمی، ۷/ ۴۳ میلیون هکتار اراضی در زمره اکوسیستم بیابانی است. حدود ۲۰ میلیون هکتار از اکوسیستم بیابان تحت تاثیر فرسایش بادی است. از این میزان ۴/ ۶ میلیون هکتار در محدوده کانون‌های بحرانی قرار دارد که در ۱۸۲ منطقه، ۹۷ شهرستان و ۱۸ استان کشور پراکنده است.
