در سال های دهه ۱۳۶۰ شرایط ایران به گونهای بود که حفظ انقلاب و مدیریت جنگ هدف اصلی بود. بر پایه هدفهای آن دهه، کالاها به چند دسته تقسیم شدند. صنعت غذا جزو کالاهای اساسی شد و به همین دلیل تحت مقررات خاصی درآمد. به این معنی که تولید و توزیع آن با کنترل شدید نهادهای دولتی مواجه شد.