اقتصاد جهان در حصار دیجیتال

شرکت‌ها اکنون علاوه بر هزینه و بهره‌وری، به امنیت و تاب‌آوری زنجیره‌های تامین نیز توجه می‌کنند. به همین دلیل، بخشی از تولید در حال نزدیک شدن به بازارهای مصرف است و نوعی جهانی‌شدن منطقه‌ای در حال شکل‌گیری است. با این حال، این تغییر به معنای پایان ارتباطات جهانی نیست. تولید محلی‌تر همچنان به شبکه‌ای از نرم‌افزارها، داده‌ها و هوش مصنوعی متصل خواهد بود. کارخانه‌های هوشمند نمونه روشنی از این تحول هستند. در بیش از ۲۰۰ کارخانه پیشرفته که مجمع جهانی اقتصاد آنها را به‌عنوان الگوی تحول دیجیتال معرفی کرده، استفاده از فناوری‌های جدید بهره‌وری نیروی کار را حدود ۴۰ درصد افزایش داده و زمان لازم برای تغییر خطوط تولید را تقریبا نصف کرده است. اما برای گسترش این دستاوردها، کارخانه‌ها و شرکت‌ها باید بتوانند داده‌ها و فناوری‌های خود را با یکدیگر به اشتراک بگذارند. براساس گزارش فایننشال تایمز، مزیت مهم فناوری دیجیتال این است که برخلاف کارخانه و ماشین‌آلات، می‌توان آن را در نقاط مختلف جهان بارها استفاده کرد. یک نرم‌افزار یا ابزار هوش مصنوعی که در یک کشور توسعه‌یافته، می‌تواند در کارخانه‌ای در کشور دیگر نیز مورد استفاده قرار گیرد؛ البته به شرط آنکه سیستم‌های مختلف امکان ارتباط با یکدیگر را داشته باشند و داده‌های لازم در دسترس باشد. در این صورت، شرکت‌ها می‌توانند راهکارهای موفق را با شرایط بازارهای مختلف تطبیق دهند، بدون اینکه هر بار همه چیز را از ابتدا بسازند. استانداردهای مشترک یکی از بهترین راه‌ها برای ایجاد این ارتباط هستند. اگر کشورها و شرکت‌ها از قواعد یکسان استفاده کنند، اتصال سیستم‌ها ساده‌تر می‌شود.

راه دیگر، ایجاد قابلیت همکاری میان سیستم‌های متفاوت است؛ به این معنا که فناوری‌های مختلف بدون نیاز به یکسان شدن کامل، بتوانند با یکدیگر کار کنند. اما درحالی‌که شرکت‌ها به دنبال ساختن این پل‌های دیجیتال هستند، سیاست جهانی در حال ایجاد مرزهای تازه است. رقابت فناوری میان آمریکا و چین، همراه با محدودیت‌های صادراتی، قوانین مربوط به محل نگهداری داده‌ها و مقررات متفاوت امنیت سایبری، ارتباط میان اقتصادهای مختلف را دشوارتر کرده است. ادامه این روند می‌تواند به شکل‌گیری نوعی «پرده آهنین دیجیتال» منجر شود؛ وضعیتی که در آن مرزهای فناوری، تجارت و انتقال ایده‌ها را محدود کنند. این موضوع برای اقتصاد جهان هزینه‌بر خواهد بود، زیرا شرکت‌ها دیگر نمی‌توانند به‌سادگی فناوری‌های موفق را در بازارهای دیگر به کار بگیرند.