یوزاس کازیکاس، ثروتمندترین سرمایه‌دار لیتوانیایی

در ۱۹۴۴ و با پیروزی شوروی‌ها در برابر آلمان نازی، کازیکاس در آلمان ساکن یک اردوگاه آوارگان و همزمان وارد دانشگاه توبینگن شد. در ۱۹۴۷، بورس تحصیلی در دانشگاه ییل گرفت و در ۱۹۵۱ از رساله خود در باب «انطباق دادن چکسلواکی با نظام شوروی» دفاع کرد. پس از آن از استادی دانشگاه جورج تاون کناره‌گیری کرد تا همراه با دیگر پناهنده لیتوانیایی یوزاس والیوناس شرکت بین‌المللی نریس را تاسیس کند. دفتر مرکزی این بنگاه که در منهتن واقع بود به صادرکننده عمده زغال سنگ به آلمان و ایتالیا بدل شد. 

کازیکاس از ۱۹۸۰ در حوزه سرمایه‌گذاری فعالیت داشت و به بسیاری از شرکت‌های بین‌المللی از جمله اکسون، گاز طبیعی الپاسو، گاز کلمبیا، راکول اینترنشنال، فیلیپ موریس، کوکاکولا و صنایع سنگین کاوازاکی مشورت داد. کازیکاس از جمله فعالان لیتوانیایی در خارج از کشور بود و از اعلامیه استقلال لیتوانی در ۱۹۹۰ حمایت کرد و پس از آن مشاور دولت آن کشور در امور اقتصادی و گذار به اقتصاد بازار آزاد شد. 

او همچنین در برقراری روابط اقتصادی با غرب نقش برجسته‌ای داشت و زمینه نشست‌های نخست وزیر لیتوانی با رهبران غرب را فراهم کرد. او شرکت‌های آمریکایی همچون فیلیپ موریس، کوکاکولا و موتورولا را به سرمایه‌گذاری در لیتوانی ترغیب کرد. در ۱۹۹۱ نخستین شرکت ارتباطات لیتوانی با استفاده از سرمایه بخش خصوصی موسوم به «لیتکام» (اکنون با نام اُمنیتل) را راه‌اندازی کرد و در ۲۰۰۲ شرح حالی منتشر کرد که بعدتر با عنوان «اودیسه امید» در ۲۰۰۶ به زبان انگلیسی منتشر شد. 

در سال ۱۹۷۶ جسد بی جان پسر کازیکاس در هتلی در کاتماندو نپال پیدا شد. کازیکاس برای نکوداشت یاد وی کلیسایی در کاتماندو ساخت. در ۱۹۹۸ وی «بنیادخانواده کازیکاس» را راه‌اندازی کرد که در حوزه اعطای بورسیه های تحصیلی و حمایت از سینمای لیتوانی فعال بوده است. کازیکاس در ۹ ژوئیه ۲۰۱۴ درگذشت.