هر چند برای این حس خاص، می‌توان دلایل مختلفی را برشمرد، ولی بیش از همه آن را محصول همکارانی می‌دانم که اکنون دیگر صمیمیت یک خانواده را در کنار آنان احساس می‌کنم. در جلسات شورای تیتر اگرچه گاه مشغول بحث‌های حرفه‌ای بسیاری می‌شویم، ولی هیچ‌گاه در روابط شخصی به مشکلی برخورد نمی‌کنیم و تصور می‌کنم یک زبان مشترک هم به لحاظ اقتصادی و هم به لحاظ ژورنالیستی با همکاران خود دارم. به‌علاوه، «دنیای‌اقتصاد» به‌عنوان یک نشریه تخصصی همواره در چارچوب یک پارادایم علمی و بدون وابستگی به افراد یا جناح‌های خاص، نظرات خود را به گوش مخاطبان رسانده است. هر چند در اجرای این وظیفه سنگین، گاه مورد غضب نیز قرار گرفته است. به لحاظ محتوایی مهم‌ترین مشخصه «دنیای‌اقتصاد» با سایر رسانه‌هایی که پیش از این در آن مشغول به‌کار بوده‌ام، تمرکز بر ارائه تحلیل‌های واقع‌بینانه و علمی به جای توجه بر اخبار هیجان‌انگیز و حساسیت‌آفرین بوده است. امیدوارم در آینده شاهد جشن پنجاه هزارمین شمارگان یا پانصد هزارمین شمارگان «دنیای‌اقتصاد» باشیم، جایی که جوانان خوش‌فکر جانشین اسلاف خود شده‌اند و روزنامه را در سطحی فرا‌تر از شرایط کنونی به مخاطبان خود عرضه می‌کنند.

 

این مطلب برایم مفید است
2 نفر این پست را پسندیده اند