اخبار مدیران روزنامه شماره ۶۶۳۴

در بازی زندگی، خیلی‌ها بر سر این دوراهی مهم قرار می‌گیرند: اینکه مسیر شغلی فعلی خود را همچنان ادامه دهند؟ یا برای یک شغل جدید آموزش ببینند؛ شغلی که ممکن است چشم‌انداز آینده آنها را به‌طور چشم‌گیری بهبود دهد؟ آمارها نشان می‌دهد بسیاری از افراد، ایده یک شروع دوباره را رد می‌کنند. دنیای کار به سرعت در حال تغییر است و یکی از عوامل اصلی این تغییر، گسترش استفاده از هوش مصنوعی است؛ اما بسیاری از کارکنان برای یادگیری مهارت‌های جدیدی که می‌تواند به آنها در سازگاری با این تغییرات کمک کند، علاقه زیادی از خود نشان نمی‌دهند.

آیا گروه‌ها عملکردشان بهتر از افراد است؟ بیش از ۸۰ سال، پژوهشگران علوم اجتماعی و رفتاری با این سوال بنیادین درگیر بودند و اغلب به نتایجی متضاد می‌رسیدند. براساس پژوهش جدیدی از آزمایشگاه محاسبات علوم رفتاری دانشگاه وارتون (CSSLab)، دلیل یافته‌های متضاد پژوهش‌ها آن است که واقعا یک جواب همیشگی وجود ندارد. اینکه همکاری‌ نتیجه دهد یا خیر، بستگی به وظیفه‌ در دست دارد.

در ادبیات علمی، پشیمانی را احساسی منفی و مبتنی بر مقایسه تعریف کرده‌اند. به بیان ساده‌تر، وقتی فرد متوجه می‌شود که اگر در گذشته به جای انتخاب گزینه حاضر گزینه‌ دیگری را انتخاب می‌کرد، الان وضعیت بهتری داشت، دچار احساس پشیمانی می‌شود که چرا آن گزینه را انتخاب نکردم. بل و لومز و ساگدن، نخستین کسانی بودند که مفهوم پشیمانی را در حوزه تصمیم‌گیری معرفی کردند. با این حال، برای سال‌ها تصور رایج این بود که پشیمانی فقط در شرایطی رخ می‌دهد که فرد کاملا آزادانه انتخاب کرده باشد. اما پژوهش‌های تازه نشان داده که حتی وقتی مدیری ناچار باشد در چارچوبی محدود و اجباری تصمیم بگیرد، باز هم پشیمانی را با شدت بالایی تجربه می‌کند. اما آنچه برای دنیای مدیریت اهمیت بیشتری دارد، مفهومی است که از آن با نام «پشیمانی استراتژیک» یاد می‌شود. پشیمانی استراتژیک نتیجه تصمیم‌های نادرست در بالاترین سطح سازمان است که می‌تواند موجودیت سازمان را به خطر بیندازد و خسارت‌های جبران‌ناپذیری ایجاد کند. برخی آن را خطای مدیریتی ناشی از تصمیمات اشتباه می‌دانند که باعث کاهش عملکرد و کارآیی مدیران سازمان‌های دولتی می‌شود.