اکتشاف معدن در ایران هنوز تا رسیدن به یک فرآیند کاملا دادهمحور و عمیق فاصله دارد. بخش مهمی از ظرفیت معدنی کشور در شرایطی جستوجو میشود که اطلاعات پایه زمینشناسی، دادههای ژئوفیزیک، تجهیزات برداشت و امکانات آزمایشگاهی هنوز به اندازهای که برای تصمیمگیری دقیق لازم است، گسترده و یکپارچه نیست. نتیجه این شکاف، افزایش ریسک سرمایهگذاری و دشوارتر شدن شناسایی ذخایری است که در سطح زمین نشانه مشخصی ندارند. در اکتشاف مدرن، صرفا اتکا به نشانههای سطحی و برداشتهای پراکنده کافی نیست، بلکه دادههای ژئوفیزیک هوایی و زمینی، تصاویر ماهوارهای و پهپادی، دادههای ژئوشیمی و اطلاعات حفاری باید در کنار یکدیگر قرار گیرند. همچنین الگوریتمهای یادگیری ماشین میتوانند با تحلیل حجم بزرگی از دادهها، الگوهایی را شناسایی کنند که در روشهای سنتی به سادگی قابل تشخیص نیستند.