مجید حیدری

در جنگ‌های امروزی، همیشه آخرین شلیک یا بزرگ‌ترین خسارت نظامی تعیین‌کننده نیست. گاهی پس از فروکش کردن درگیری‌ها، نبرد اصلی تازه آغاز می‌شود؛ نبردی که در آن نه تعداد موشک‌ها، بلکه نرخ تورم، ثبات بازار ارز، توان تجارت خارجی و میزان تاب‌آوری جامعه، سرنوشت یک رویارویی را رقم می‌زند. اگر تقابل ایران و آمریکا وارد چنین مرحله‌ای شده باشد، پرسش اصلی دیگر این نیست که کدام طرف قدرت نظامی بیشتری دارد؛ پرسش این است که کدام اقتصاد می‌تواند هزینه‌های جنگ را هوشمندانه‌تر مدیریت کند.

در تب و تاب مسابقات جام جهانی، تیم ملی کشورمان از ادامه مسابقات جام جهانی بازماند، این موضوع باعث شد که این سوال پیش آید چرا به‌رغم حضور مکرر در دوره‌های جام جهانی، تیم ملی درجا می‌زند؟

مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، در روزهای اخیر بار دیگر بر پایان دادن به نظام چندنرخی ارز تاکید کرد و گفت: «تا زمانی که نرخ‌های متعدد ارز وجود دارد، فساد و بی‌ثباتی ادامه خواهد داشت.» او همچنین به توزیع ارز ارزان انتقاد و اشاره کرد که افراد یا نهادهایی با ارتباطات خاص در صف دریافت ارز ارزان قرار می‌گیرند.

لری سامرز، اقتصاددان برجسته، جمله‌ای دارد که می‌گوید: «در تاریخ، لحظاتی وجود دارد که انتخاب‌های یک ملت، شاید مسیر نسل‌ها را تعیین کند.» حال، ایران و آمریکا بار دیگر به میز مذاکره بازگشته‌اند؛ جایی که شاید دور جدیدی از گفت‌وگوهای مسقط، رویدادی تاریخی در سرنوشت روابط دو کشور را رقم بزند. اگرچه مذاکرات پیش ‌رو به‌نظر سخت‌تر از همیشه خواهد بود، اما در دل همین سختی‌ها، فرصت‌هایی نهفته است که می‌تواند آینده ایران را دگرگون کند.