مسوولیت، روی دیگر تکریم

تقدیر، فقط یک پایان خوش برای زحمات گذشته نیست؛ یک آغاز پرمسئولیت است. وقتی لوحی به دستان رئیس یک تشکل سپرده می‌شود، پیامی نانوشته نیز در آن نهفته است: حالا که دیده شدی، حالا که خانه‌ات را یافتی، بیش از پیش از تو انتظار داریم.

این لوح‌ها، وزنِ نمادینِ انتظاراتند. انتظار از تشکل‌ها برای اینکه نه فقط صدای صنف خود، که صدای کل بخش خصوصی باشند. انتظار برای اینکه از این خانه شیشه‌ای، شفافیت به کل اقتصاد استان تسری یابد. انتظار برای اینکه هم‌افزایی وعده‌داده‌شده، از ویترین به عمل برسد، به عبارت دیگر تکریم، خواهر دوقلوی تکلیف است  و امروز، هر دو در این قاب جا خوش کرده‌اند.