بزرگ‌ترین بازنده

هنوز ۸ بازی تا پایان فصل باقی‌مانده و قطعا آرایش صدر جدول هم می‌توانست تغییر کند، اما به هر حال تصمیمی است که گرفته شده. با این تفاسیر، شاید بی‌معنا نباشد اگر لقب بزرگ‌ترین بازنده فصل را به پرسپولیس بدهیم؛ باشگاهی که با وجود هزینه‌های فراوان، در نهایت موفق به کسب سهمیه هم نشد و فصل آینده را نیز باید تنها به حضور در مسابقات داخلی اکتفا کند. اگرچه استقلال هم هزینه بسیار زیادی انجام داد و احتمالا رکورد پرخرج‌ترین تیم تاریخ ورزش باشگاهی در ایران را شکست، اما آنها دست‌کم با تصمیم اخیر سازمان لیگ، صاحب یک سهمیه مستقیم لیگ نخبگان شده‌اند که برای‌شان ارزشمند است. دست پرسپولیس اما کاملا خالی مانده و این، پایانی تلخ برای سلسله‌ای از اشتباهات در این باشگاه به شمار می‌آید. داستان غم‌انگیز پرسپولیس، معادله‌ای متشکل از چندین فاکتور بوده است؛ از تصمیمات اشتباه رضا درویش، مدیرعامل به زور مستعفی(!) باشگاه که به تدریج تیم را مستهلک و ناتوان کرد تا اشکالات فنی آشکاری که در مجموعه وجود داشت و سرخپوشان را به بن‌بست رساند.

انتخاب وحید ‌هاشمیان در ابتدای فصل، تصمیم غلطی بود. خود وحید هم تیم بدی بست و البته ظاهرا آنقدر از انتخاب غیرمنتظره خودش ذوق داشت که ترجیح می‌داد کوچک‌ترین اعتراضی به تصمیمات غلط مدیران نداشته باشد. در نهایت فصل برای پرسپولیس آنقدر بد شروع شد که هم درویش و هم ‌هاشمیان ناچار به کناره‌گیری شدند. بعدتر اوسمار ویرا که سابقه کوتاه‌مدت، اما موفقی در پرسپولیس داشت، با هزینه بالا به تیم برگشت و با وجود تاثیر مثبت اولیه، در ادامه حتی نتایجی ضعیف‌تر از خود‌ هاشمیان گرفت. بخشی از این این ماجرا  حتما به ضعف‌های اوسمار مربوط می‌شد و بخشی دیگر به ضعف‌های فنی تیم؛ پیرمردهای پرحاشیه و طلبکاری که در پرسپولیس باقی مانده بودند و نه‌تنها بازدهی فنی کافی نداشتند، بلکه انضباط مجموعه را هم به هم می‌زدند.

در نهایت باید به بعضی بدشانسی‌ها و شرایط خارج از دسترس باشگاه هم اشاره کرد. نباید از یاد ببریم افول پرسپولیس، به ویژه در هفته‌های پس از اتفاقات تلخ دی‌ماه اوج گرفت؛ روزهایی که بازیکنان تیم، تمرکز کافی نداشتند. از سوی دیگر پرسپولیس در این فصل حتی برای یک مسابقه هم ورزشگاه اصلی‌اش یعنی آزادی را در اختیار نداشت که این هم فاکتور بسیار مهمی به حساب می‌آید.