پیوندهای انسانی، به مزیت تازه سازمان‌ها تبدیل می‌شوند

در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، زندگی شرکتی برابر بود با رقابت بی‌وقفه برای پیشرفت و موفقیت. رفت‌وآمدهای طولانی و ساعت‌های کاری حتی طولانی‌تر، بهایی پذیرفته‌شده برای موفقیت به شمار می‌رفتند. برای بسیاری از افراد شاغل، روزمرگی طاقت‌فرسای کار، بخشی اجتناب‌ناپذیر از تلاش برای پیشرفت و تامین زندگی خانواده…

شما می‌توانید مدیری باشید که جایگاه، تحسین و اعتماد سرمایه‌گذاران را به سرعت به دست می‌آورد. اما از آن به بعد، اتفاق دیگری می‌تواند بیفتد. قدرت در مسیر دستیابی دیگران به شما مانع ایجاد می‌کند. هر قدر که بالاتر می‌روید، صدای کمتری به گوشتان می‌رسد. شروع به نادیده گرفتن داده‌های ناراحت‌کننده…

اخبار مدیران روزنامه شماره ۶۷۱۵

  • یکشنبه، ۰۱ آذر ۱۴۰۵
  • بنگاه‌ها چگونه پیش از مجرمان، ضعف‌های دیجیتال خود را شناسایی کنند؟

    روزنامه شماره ۶۷۱۵

    خودتان هکر خودتان باشید

    در یکی از گروه‌های شبکه‌های اجتماعی که عضوش هستم، قانون تازه‌ای گذاشتند: هر هفته دو موضوع برای بحث انتخاب می‌شود. اعضا می‌توانند درباره این دو موضوع، هرقدر می‌خواهند پیام بفرستند. اما برای موضوع‌های دیگر، سهم هر نفر یک پیام در هر ۲۴ ساعت است. مدیر گروه هم اجازه دارد پیام‌های اضافه را حذف کند.
  • آنچه برای مدیر از تخصص مهم‌تر است

    رهبری سازمانی خوب همیشه با دانش تخصصی و تصمیم‌گیری‌های هوشمندانه‌ تعیین می‌شد. اما در شرایط امروزی که جهان در شبکه پیچیده‌ای از ابهام‌های ژئوپلتیک و تحولات هوش مصنوعی فرو رفته، مدل رهبری سازمانی نیز در حال تغییر است. «شنیا ویکت»، مشاور رهبری و امور بین‌الملل می‌گوید: «کار رهبران سازمانی دیگر این نیست که متخصص باشند. کار آنها قضاوت است.»
  • قدرت شبکه‌سازی در عصر فروپاشی اعتماد

    شکست «الکساندر ووچیچ»، رئیس‌جمهور صربستان در انتخابات اخیر و کنار رفتن او از قدرت پس از ۱۴ سال، سروصدای زیادی در رسانه‌ها به پا کرد. اما نکته‌ای که در میان هیاهوی خبری گم شد، کمپین رقبای انتخاباتی او بود. آنها استفاده از تکنولوژی را کلا کنار گذاشتند و به روش سنتی «از خانه به خانه رفتن» روی آوردند. این اتفاق محدود به صربستان نیست؛ همزمان با کاهش اعتماد مردم به نهادها، کانال‌های سنتی مثل بیانیه‌های مطبوعاتی، تبلیغات پر زرق و برق و سخنرانی‌های پشت تریبون، به مرور کارآیی خود را از دست داده‌اند. رهبران سازمان‌ها باید بپذیرند که برای جلب مقبولیت، نیازمند ساختن شبکه‌هایی ملموس‌تر و واقعی در کف میدان هستند.
۱