اخبار مدیران روزنامه شماره ۶۶۲۳

پائولا سانتوس، مدیر ارشد پایداری شرکت دانمارکی «وستنبورگ»، در جلسه‌ای با تیم بازرسی در حال بررسی یافته‌های آنها بود؛ برنامه‌ای که هدفش اطمینان از رعایت ۱۰۰درصدی استانداردهای اخلاقی، ایمنی و زیست‌محیطی توسط تامین‌کنندگان بود. همه چیز طبق روال پیش می‌رفت تا اینکه گزارش شرکت «گرین‌اسپن» مطرح شد. گرین‌اسپن، تولیدکننده ویتنامی اسفنج و شریک ۱۴ ساله و معتمد وستنبورگ، تامین‌کننده اصلی اسفنج برای تشک جدید «اکولوکس» بود؛ محصولی که مهم‌ترین رونمایی دهه اخیر شرکت و محور کمپین جهانی پایداری آن محسوب می‌شد. گزارش بازرسی سه مشکل جدی را فاش کرد: ۱. اضافه کاری بی‌رویه کارکنان (۷۰ تا ۸۴ ساعت در هفته به‌جای سقف ۶۰ ساعت) ۲. مسدود بودن راه خروج اضطراری کارخانه ۳. حضور دو کارگر ۱۴ ساله که با مدارک جعلی از طریق یک پیمانکار فرعی استخدام شده بودند. این اتفاق درست در بدترین زمان ممکن رخ داد چرا که جایگزین کردن تامین‌کننده ماه‌ها زمان می‌برد و توقف تولید، رونمایی از اکولوکس را به تعویق می‌انداخت. پائولا تصمیم گرفت قبل از گزارش موضوع به هیات مدیره، خودش به ویتنام سفر کند تا از جزئیات ماجرا باخبر شود.

طی دو دهه، ۱۲ پست سازمانی مختلف داشته‌ام که همراه با افزایش مسوولیت‌ها و حوزه اختیارات بوده است. در برخی از این شغل‌ها، قدرت و اقتدار ناشی از جایگاه به من داده شد. برخی دیگر نه. با این حال، تفاوتی نداشت که جایگاه سازمانی من، قدرتی ذاتی داشته باشد یا خیر؛ همواره راهی برای اثرگذاری بر سازمان و پیشبرد حرفه شغلی‌ام وجود داشت. واقعیت آن است که شما همواره آن رئیسی نیستید که اختیار تصمیم‌گیری دارد، اما همواره می‌توانید یک رهبر سازمانی باشید. در حقیقت، هر قدر که در سلسله‌مراتب سازمانی بالاتر می‌رفتم، خود را بیشتر درگیر وظایفی می‌دیدم که نیازمند هماهنگی با تیم‌های دیگر و کسب اجازه از ذی‌نفعان ارشد است.

نوآوری یک سری احتمالات را برای کسب و کار شکل می‌دهد، اما با احتمالات و چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتاده‌اند نمی‌توان پول درآورد و صورت‌حساب‌ها را پرداخت کرد. این وظیفه هر مدیری است که ابتدا آینده را تصور کند و سپس به دنبال ساخت محصولات و سرویس‌هایی برود که مشتریان حاضر باشند برای آنها پول بپردازند. به‌عبارت بهتر، یک ایده هنگامی به یک کسب و کار تبدیل می‌شود که وارد کیف پول مشتریان شود. وارد شدن به کیف پول افراد هم به این سادگی‌ها نیست. بنابراین یکی از دغدغه‌های تمام مدیران، به‌ویژه مدیران تازه‌کار و نوآور باید این باشد که نه از زاویه دید شرکت، بلکه از زاویه دید مشتریان به ایده‌های نوآورانه بنگرند. این مشتریان هستند که سرنوشت شرکت‌ها و کسب و کارها را تعیین می‌کنند. به همین دلیل هم لازم است به طور پیوسته و دقیق به مشتریان گوش کرد و همان کاری را انجام داد که آنها منتظرش هستند.