آن سه دقیقه تلخ!
دنیای اقتصاد : انتشار مصاحبه‌ای از اصغر سمسارزاده که از شبکه نمایش خانگی منتشر شد، بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی را تحت‌تاثر قرار داد و به واکنش واداشت. او در این برنامه می‌گوید: «خانه ندارم و اجاره‌نشین هستم، هر چه درمی‌آورم باید برای اجاره‌خانه پرداخت کنم.» او می‌افزاید: «بله من هنوز هم تئاتر کار می‌کنم و فیلم هم پیشنهاد شود بازی می‌کنم.» او در پاسخ به این پرسش علی میرمیرانی، مجری برنامه، که «خودتان را بازنشسته نمی‌کنید؟» این جواب تلخ را می‌دهد: «نه آقا من اگر خودم را بازنشسته کنم از گرسنگی می‌میرم.» او بعد به آن اشاره می‌کند که بیمه ندارد و در جریان یک کلاهبرداری آنچه برای حق بیمه به خانه سینما پرداخت کرده، نیست‌و‌نابود شده است. اصغر سمسارزاده تاکید می‌کند که ۴۲ سال است که در رادیو برنامه اجرا می‌کند و دریافتی او فقط ۲میلیون تومان در ماه است و این تنها حقوق ثابت اوست.
این سه دقیقه از مصاحبه به صورت گسترده در شبکه‌های اجتماعی وایرال شده و مورد توجه قرار گرفته است. خبرگزاری خبرآنلاین در یادداشتی در این باره نوشته است: «او بعد از سال‌ها فراموشیِ برنامه صبح جمعه با شما، با گروهی دیگر از هنرمندان رادیو دوباره آن برنامه را احیا کرد و کارهای دیگری که به‌واقع با جان و دلش برای مردم سرزمینش انجام داد و می‌دهد. روی سخن با مسوولانی است که در تمامی این سال‌ها هیچ وقت سراغی از این طیف هنرمندان نگرفته‌اند. هنرمندان بی‌حاشیه و صد البته با کمترین درآمد.
نکته اینجاست که همه آقایان در روزهایی که باید انتخابی و انتصابی باشد عکس با این هنرمندان مردمی را به دست می‌گیرند و اگر قرار است خودی نشان دهند با دسته‌گلی و شیرینی به سراغشان می‌روند و عکس‌ها را می‌گیرند و بعد وعده‌های توخالی می‌دهند و می‌روند تا سالی دیگر و روز دیگری که مدیر دیگری با دق‌الباب خودش را میهمان خانه این هنرمندان کند و آن کند که مدیر قبلی کرد و پستی دیگر یافت و به وعده‌هایی که داد، عمل نکرد. نکته دیگر این است که تا این ساعت که این گزارش نوشته می‌شود، هیچ‌کدام از آقایان بعد از شنیدن صدای اصغر سمسارزاده حتی یک خطی هم جواب ندادند. نه صدایی از خانه سینما درآمد که بله حق با اوست و نه حتی کسی حرفش را تکذیب کرد. نه در سازمان عریض‌و‌طویل سینمایی کسی وعده داد که آنچه را او گفته است پیگیری می‌کنیم، نه مدیران ارشاد.
در آن سازمان بی‌ابتدا و انتهای صداوسیما کسی هم حاضر نشد کلمه‌ای بگوید. برای مدیران فعلی و تراز صداوسیما که فقط مجریان و برنامه‌سازان محبوب خودشان را دارند، وقت به اصغر سمسارزاده‌ها نمی‌رسد که بخواهند واکنشی نشان دهند؛ اما حتی مدیر مرتبط و مستقیم او یعنی مدیری در رادیو هم دو خط نگفت که چرا و بنا به چه دلیل و آیین‌نامه‌ای اصغر سمسارزاده باید ماهی ۲میلیون تومان دریافتی داشته باشد.
این خط‌و‌خط‌کشی که هنرمندان را از غیرخودی، خودی و خیلی خودی و خودی‌تر تقسیم کرده است مجالی به اصغر سمسارزاده‌ها نمی‌دهد. مدیرانی که برای برنامه‌سازان محبوبشان میلیاردها تومان می‌توانند هزینه کنند، هیچ جوابی به اصغر سمسارزاده‌ها نمی‌دهند. رادیو خانه او، بیوک میرزایی، عباس محبی، علیرضا جاویدنیا و... است، فرصت حضور به این صاحب‌خانه‌ها را حداقل بدهید، آن هم نه با دومیلیون تومان دریافتی ماهیانه، بلکه با آنچه لایق سال‌ها زحمت آنها در استودیوهای آن ساختمان است.»
