چگونه الگوریتمهای نفرت، بلفاست را به آتش کشیدند؟
مهاجران در سیبل راست گرایان افراطی
به گزارش رویترز؛ تواصل محمد، که در سال ۲۰۱۶ به عنوان پناهنده از سودان به ایرلند شمالی آمده است، میگوید: «زنان و کودکان وحشتزده و در شوک هستند. ما فرزندانمان را در خانه نگه میداریم؛ از زمانی که این اتفاقات رخ داده، بچههایم را به مدرسه نفرستادهام.» خشونتها روز سهشنبه و در پی یک حمله با چاقو که طی آن یک مرد سودانی به تلاش برای قتل متهم شد، شعلهور گردید. همان شب، گروههای نقابدار در بخشهایی از بلفاست به راه افتادند، خانهها و خودروها را به آتش کشیدند و اقلیتهای قومی را هدف قرار دادند. درگیریهای پراکنده و کوچکتری نیز روز چهارشنبه رخ داد و این خشونتها همچنان ادامه دارد. وزیر امور ایرلند شمالی در دولت بریتانیا، این حملات ضد مهاجران را «اوباشگری نژادپرستانه» خواند.
برای بسیاری از جوامع مهاجر بلفاست، این ناآرامیها یادآور آسیبهای روانی و ترومایی است که امیدوار بودند آنها را برای همیشه پشت سر بگذارند. محمد به رویترز گفت: «باید به خاطر داشته باشید که ما درباره جوامعی صحبت میکنیم که مردم آن از جنگ در کشور خود گریختهاند و بارها و بارها چنین تجربیاتی داشتهاند. مهاجران مشکل این کشور نیستند، ما عامل بحران مسکن یا مشکلات خدمات درمانی نیستیم. تکتک ما میخواهیم بخشی از این جامعه باشیم و به ساختن آن کمک کنیم.» طبق سرشماری سال ۲۰۲۱، ۹۷ درصد جمعیت ایرلند شمالی سفیدپوست هستند.
اما نیویورک تایمز روایت دیگری از آشوب در ایرلند ارائه میدهد. به نوشته این روزنامه، چرخه خشونت و تحریکات راستگرایان در بریتانیا به شکلی ترسناک و مکرر درآمده است. ماجرا معمولا با یک چاقوکشی هولناک آغاز میشود که موجی از ترس و خشم میآفریند و به سرعت با محکومیت رهبران سیاسی و نیروهای انتظامی همراه میشود. زمانی که مهاجم یک مهاجر یا فردی رنگینپوست باشد، روایتی تحریفشده و مخرب در اینترنت فوران میکند. سیاستمداران و مفسران راستگرا با سوءاستفاده از این موقعیت و با کمک الگوریتمهای تفرقهانداز شبکههای اجتماعی، به خشم عمومی دامن میزنند تا برنامههای ضدمهاجرتی خود را پیش ببرند. در عرض چند ساعت، خشمی که در فضای آنلاین شعلهور شده، به دنیای واقعی کشیده و اعتراضاتی را رقم میزند که به شورشهای خشن میانجامد.
با وجود درخواستها برای آرامش و وعدههای دولت برای اقدام، این چرخه به زودی دوباره آغاز میشود. در ۱۰ روز گذشته، دو حمله خشونت بار با چاقو در انگلیس و ایرلند شمالی دقیقا همین الگو را دنبال کردهاند. معترضان خشمگین در بلفاست پس از حمله یک پناهجوی سودانی، خودروها را به آتش کشیدند و با پلیس درگیر شدند. این اتفاق تنها اندکی پس از شورشهای ساوتهمپتون رخ داد که در پی انتشار ویدئویی از قتل یک دانشجوی ۱۸ ساله شعلهور شده بود. «کیاران اوکانر»، تحلیلگر ارشد موسسه گفتوگوی استراتژیک میگوید: «یک سناریوی مشخص وجود دارد. چنین حوادثی به سرعت توسط اکوسیستم راست افراطی، نه تنها در سطح داخلی بلکه در سطح جهانی، برجسته شده و در روایتهای بینالمللی آنها ادغام میشود.» بریتانیا در این زمینه تنها نیست. در سراسر اروپا و ایالات متحده، گروههای سیاسی راستگرا در حال تقویت ناامیدی و خشم مردم پس از حوادث تکاندهنده هستند و آن را به سوی خصومت با مهاجران سوق میدهند.
«مارتا لوریمر»، استاد سیاست در دانشگاه کاردیف میگوید: «ما از تحریک نفرت در فضای آنلاین به آوردن آن به خیابانها رسیدهایم. مرز بین دنیای مجازی و واقعی از بین رفته و طبقه سیاسی نمیداند چگونه با آن مقابله کند.» به گفته لوریمر، بریتانیا بهدلیل همزبانی با ایالات متحده آسیبپذیرتر است، زیرا این امر به گروههای راستگرا اجازه میدهد با استفاده از شبکههای اجتماعی مستقر در آمریکا، خشم را از راه دور تحریک کنند. نمونه بارز آن ایلان ماسک، مالک شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) است که اخیرا خواستار اعتراضات «مکرر و بلند» در بلفاست شد و نقشه اعتراضات تهیهشده توسط تامی رابینسون، آشوبگر ضدمسلمان را بازنشر کرد. نایجل فاراژ نیز با انتشار ویدئویی از مردم خواست تا با «خشمی سرد و خالص» به حوادث اخیر واکنش نشان دهند و پلیس را به اجرای «عدالت دوگانه» متهم کرد.
فاراژ در اظهاراتی دیگر، حمله بلفاست را «تلاش برای سر بریدن» خواند و ادعا کرد مهاجم سودانی اصلا نباید در کشور حضور میداشت؛ درحالیکه مقامات تایید کردند حضور او در بریتانیا قانونی بوده است. سوندار کاتوالا، مدیر اندیشکده «آینده بریتانیا»، معتقد است سیاستمدارانی مانند فاراژ از این «نقاط بحران» برای جلب رضایت پایگاه تندروی خود استفاده میکنند. سال گذشته حدود ۵۰۰ قتل در بریتانیا رخ داد، اما تنها مواردی که با روایتهای ضدمهاجرتی همسو باشند، بهانهای برای شورشهای خشمگینانه میشوند.
