ناگفته‌های گفتنی
خاطرات و تاملات الیاس شوفانی
متفکر برجسته فلسطینی درباره فلسطین، صهیونیسم و اسرائیل
گفت‌وگو: مصطفی الولی و عبده الاسدی ترجمه: حسین جابری انصاری
راه‌‌حل‌‌های سازش با پادگان‌‌ها و پایگاه‌های نظامی، راست درنمی‌‌آید. پادگان، یا هدف از برپایی خود را محقق میکند یا توجیه وجودی خود را از دست می‌‌دهد. در نتیجه اگر توجیهات وجودی خود را از دست دهد، باید برچیده شود. امری که به‌طور حتم در دور میز مذاکرات نمی‌‌تواند انجام شود. جوهره کاری پادگان‌‌ها، به‌‌کارگیری زور برای انجام ماموریت‌‌های محوله است. یک قانون کلی و ثابت هم این است که زور، جز زبان زور نمی‌‌فهمد و هنگامی که یکی از طرف‌‌های رویارویی، دیده و دانسته به زور روی می‌‌آورد، طرف مقابل را هم ناچار به پناه آوردن به زور میکند.
وضعیت داخل سرزمین‌های اشغالی ۱۹۶۷ (کرانه باختری و نوار غزه) را در صورت اقدام اسرائیل به پایان دادن به خودگردانی فلسطینی، چگونه می‌بینید؟ امری که رهبران اسرائیل، هر چند وقت یک بار به آن اشاره می کنند.
خودگردانی فلسطینی در داخل، بر اساس توافق اسلو و توافق‌نامه های پیوست آن شکل گرفت و اگر مذاکرات برای به فعلیت در آوردن این توافق‌ها به بن بست نهایی برسد، رهبری سیاسی و نظامی اسرائیل ناچار خواهد شد در واقعیت‌های شکل‌گرفته از هنگام این توافق تجدید نظر کند. مطمئن هستم اسرائیل تا هنگامی که خودگردانی فلسطینی نسبت به اسلو ملتزم است، با آن تعامل خواهد کرد. اما اگر التزام خود را نسبت به اسلو، کنار بگذارد، برای حذف حکومت خودگردان از شراکت در مذاکرات اقدام خواهد کرد. دولت «باراک» نیز در واپسین ماه‌های خود به سمت این موضع‌گیری رفت که رئیس حکومت خودگردان فلسطین، دیگر شریک مناسبی برای روند سازش نیست؛ امری که می‌توانست نشانه نیت یا نوعی تهدید اسرائیل به پایان دادن خودگردانی باشد. تردیدی ندارم که «شارون» نیز می خواست از این خودگردانی خلاص شود؛ زیرا او از اساس نمی‌خواست کشور فلسطینی ایجاد شود. اقدام اسرائیل به سرنگونی خودگردانی فلسطینی، اثرات منفی آشکاری بر روند سازش خواهد داشت [...]اسرائیل، خودگردانی فلسطینی را متهم می‌کرد که پشت انتفاضه اقصی ایستاده است و با نهادهای امنیتی خود در آن مشارکت دارد. امری که می‌توانست نوعی مقدمه‌سازی در افکار عمومی اسرائیل و جهان برای کنار گذاشتن رهبری فلسطینی از مذاکرات سازش باشد.
حکومت خودگردان فلسطین، در برابر، از ترس اینکه مردم برخاسته در قالب انتفاضه، به درخواستش پاسخ مثبت ندهند، از صدور فرمان توقف انتفاضه دوری می‌کرد؛ امری که در صورت وقوع، می‌توانست به رسوا ساختن خودگردانی و روشن شدن عدم سیطره آن بر افکار عمومی فلسطین بینجامد و در عمل به حذف آن از شراکت در مذاکرات سازش با اسرائیل کمک کند. با این حال، اقدام احتمالی اسرائیل به پایان دادن به خودگردانی فلسطینی به آن اندازه که بر برنامه صهیونیست‌ها در آینده تاثیر منفی خواهد گذاشت، بر مبارزه مردم فلسطین تاثیر منفی نخواهد داشت. ترکیب دولت اسرائیل هر گونه باشد، طرف بهتری از حکومت موجود خودگردان فلسطین برای پیشبرد سازش نخواهد یافت؛ زیرا مبارزه مردم فلسطین در وضعیت فعلی خود، محکوم به تبعیت از سقف سیاسی‌ای است که خودگردانی فلسطینی تعیین میکند. اگر اسرائیل، خواهان پیشبرد سازش باشد، برایش بهتر است که وضعیت فلسطین محکوم به تبعیت از سقف حکومت خودگردان فلسطینی بماند.
jaberiansari۱۹۶۹@gmail.com
