پرسش امروز
هنر توسعه در جهت صحیح
بیماران نه برای کسب مطلوبیت از الگوریتم‌های رایانه‌ای و معماری شکوهمند ساختمان‌ها، بلکه برای کسب خدمات درمانی به مراکز بهداشت و سلامت مراجعه می‌کنند. ساختمان‌هایی که عظیم‌تر می‌شوند، دفاتری که با آخرین تکنولوژی تجهیز می‌شوند یا نرم‌افزارهایی که هوشمند‌تر می‌شوند شاید با عادات ما نسبت به خوانش نشانه‌های پیشرفت و توسعه منطبق شوند، اما لزوما در معنای حقیقی خود موجب کارآیی بالاتر و تخصیص بهتر منابع نخواهند بود. بهترین همیشه موثرترین نیست. مشکل از آنجا آغاز می‌شود که فراموش می‌کنیم در شرایطی که با کمیابی منابع روبه‌رو هستیم، هر انتخاب معادل یک هزینه فرصت خواهد بود.
اگر ندانیم برای کسب مطلوبیت از چه چیزی می‌گذریم ممکن است بهای آن را با نه با صورت‌حساب‌ها بلکه با از دست دادن مطلوبیت مصرف‌کنندگان پرداخت کنیم. خیریه‌ای که در جلوه ظاهری خود با سایرین رقابت می‌کند، سیاستگذاری که مفیدترین کاربرد هوش‌مصنوعی را فدای پرسروصداترین کاربرد آن می‌کند و شرکتی که چت‌بات مجهز به هوش‌مصنوعی خود را در لباس درمانگر عرضه می‌کند، همه گرفتار یک وسوسه هستند؛ نمایشی از توسعه در ظاهر که فردا کسی از مسیر پیشرفت آن سراغی نخواهد گرفت. شاید وقت آن رسیده باشد تا پیش از پرسش درباره میزان پیشروی به جهت آن بیندیشیم.
