ترس از ابهام
پیرشدن جمعیت قرار بود یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های اقتصادی قرن بیست‌ویکم باشد؛ جمعیت سالمند بیشتر، نیروی کار کمتر و دولت‌هایی که باید سهم بزرگ‌تری از درآمد نسل شاغل را صرف مستمری و درمان کنند؛ اما آینده همیشه آن‌قدر که در نمودارهای هشداردهنده ترسناک به نظر می‌رسد، قطعی نیست.
بحران تامین اجتماعی آمریکا نمونه‌ای روشن از این دوگانگی است. از یک‌سو، کاهش نسبت شاغلان به بازنشستگان و افزایش طول عمر، نظامی را که بر پرداخت جاری استوار است تحت فشار قرار داده و خطر کاهش قابل‌توجه مستمری‌ها را جدی کرده است. از سوی دیگر، تجربه اصلاحات دهه۱۹۸۰ نشان می‌دهد که رشد اقتصادی می‌تواند حتی بخشی از مشکلات مالی این نظام را به آینده‌ای دورتر منتقل کند. امروز دیگر مساله فقط منابع مالی نیست؛ ترس از آینده نیز به عاملی اقتصادی تبدیل شده است و برخی آمریکایی‌ها را به دریافت زودهنگام مستمری سوق می‌دهد، حتی اگر این تصمیم در بلندمدت به زیانشان باشد. با این حال، مهم‌ترین پرسش این است که آیا سالخوردگی جمعیت الزاما به معنای فقیرترشدن جوامع است؟ پژوهش‌های تازه درباره کاهش هزینه‌های سرانه سلامت، افزایش سال‌های سالم زندگی و نقش فناوری در جبران کاهش نیروی کار، تصویری پیچیده‌تر ارائه می‌کنند. شاید مساله آینده پیرشدن جهان نباشد. به نظر می‌رسد که مساله دنیا چگونگی سازگارشدن اقتصاد با جهانی باشد که در آن انسان‌ها دیرتر می‌میرند، دیرتر بیمار می‌شوند و با نیروی کار کمتری، فناوری بیشتری در اختیار دارند. باشگاه اقتصاددانان در این پرونده تلاش کرده با عینکی جدید، به مساله تامین اجتماعی بپردازد.
