اخبار بازارها روزنامه شماره ۶۶۸۲

مداخلات بازارساز ارزی از یازدهم مهرماه تاکنون، دو بار به کاهش نرخ دلار و انتقال نوسانات به محدوده‌های قیمتی پایین‌تر منجر شده است. روز چهارشنبه آخرین روز از مرحله دوم اثرگذاری بازارساز بر این بازار بود. در این روز نرخ دلار با ۷هزار و ۵۰۰تومان افزایش مواجه شد و در قیمت ۲۶۳هزار و ۲۰۰تومان قرار گرفت. در این روز، طلا و سکه نیز کاهش‌های روز سه‌شنبه خود را پس گرفتند.

تورم مصرف‌کننده در آمریکا در سپتامبر ۲۰۲۶ به ۳.۷درصد رسید و از پیش‌بینی اقتصاددانان فراتر رفت. جهش ۹.۱درصدی قیمت بنزین نیمی از افزایش ماهانه شاخص قیمت مصرف‌کننده را رقم زد. در شرایطی که جنگ آمریکا علیه ایران چشم‌انداز هزینه‌های انرژی را با ابهام مواجه کرده است، تداوم فشارهای تورمی می‌تواند مسیر کاهش یا افزایش دوباره نرخ بهره فدرال‌رزرو را تحت تاثیر قرار دهد.

بازار گوشی تلفن همراه در هفته چهارم مهرماه، پس از موج افزایش قیمت در هفته گذشته، در بخش قابل‌توجهی از مدل‌های میان‌رده و اقتصادی عقب نشست. هرچند مقایسه قیمت‌های روز با پایان شهریور نشان می‌دهد اصلاح اخیر هنوز نتوانسته افزایش‌های هفته‌های گذشته را جبران کند. از میان ۱۲ مدل گوشی بررسی‌شده، قیمت هشت مدل نسبت به هفته سوم مهر کاهش یافته، دو مدل بدون تغییر مانده و دو پرچمدار سامسونگ و اپل همچنان گران‌تر شده‌اند. در مقیاس ماهانه نیز به‌جز گلکسی A۷، تمام مدل‌های این فهرست با قیمتی بالاتر از پایان شهریور معامله می‌شوند.

عبارت فرانسوی «Il pleut des cordes» برای توصیف بارش شدید باران به کار می‌رود؛ اصطلاحی که ترجمه تحت‌اللفظی آن به فارسی می‌شود «طناب می‌بارد». مترجمی که این عبارت را به زبان دیگری برمی‌گرداند، باید از معنای واژه‌ها فراتر برود و معادل متناسب با مفهوم آن را پیدا کند. هوش مصنوعی نیز در چنین موقعیتی با همین مساله روبه‌روست. آیا می‌تواند اصطلاحی با معنای مشابه را در زبانی دیگر پیدا کند، به‌ویژه وقتی زبان مقصد با زبان‌های رایج‌تر تفاوت دارد؟

ایران از میراث فرهنگی، صنایع‌دستی، هنر، نیروی انسانی دانشگاهی و استعدادهای تولید محتوا برخوردار است؛ اما داشتن این ظرفیت‌ها لزوما به معنای برخورداری از اقتصاد خلاق قدرتمند نیست. مساله از جایی آغاز می‌شود که یک ایده، با وجود پشتوانه فرهنگی یا توان فنی، نمی‌تواند به محصولی قابل‌فروش، کسب‌وکاری پایدار و منبع درآمدی قابل اتکا تبدیل شود. این فاصله، همان جایی است که سیاست‌های توسعه اقتصاد خلاق باید در معرض ارزیابی قرار گیرند. پارک‌های علم و فناوری می‌توانند بخشی از این فاصله را پر کنند؛ نه صرفا با فراهم‌کردن فضای استقرار یا برگزاری دوره‌های آموزشی، بلکه با کاهش هزینه تولید، تسهیل دسترسی به تجهیزات، اتصال شرکت‌ها به سرمایه و ایجاد مسیرهای واقعی ورود به بازار. بااین‌حال، برخورداری از چنین ظرفیتی را نباید با تحقق آن اشتباه گرفت. پرسش اصلی این نیست که پارک‌ها چه امکاناتی دارند یا چند شرکت را زیر پوشش گرفته‌اند؛ مساله این است که این امکانات تا چه اندازه توان اقتصادی شرکت‌ها را افزایش داده‌اند.