مهدی سلیمانیه* من به عنوان یک شهروند اولویت را ارتقای وضعیت حوزه اشتغال و سلامت می‏دانم.
دولت باید در حل مشکلات به دغدغه‏های بزرگ‏تر مردم توجه کند که در حال حاضر فکر می‏کنم بزرگ‌ترین گرفتاری مردم، اول در حوزه اشتغال و دوم در حوزه سلامت است.
جواب به این سوال که دولت در حوزه اشتغال چگونه عمل کند سوالی بسیار تخصصی است؛ ولی به نظر من می‏رسد که با افزایش فرصت‏های شغلی و کنترل تورم و پیش‏بینی‌پذیرکردن شاخص‏های اقتصادی و به تبع آن ایجاد امنیت اقتصادی، بخش‏هایی از کاستی‏های مهم حوزه اشتغال رفع شود و همین‏طور هر نوع اقدام اقتصادی که باعث پیش‏بینی پذیرتر شدن شاخص‏های اقتصادی و کاهش یا ثابت ماندن نرخ تورم شود و باعث بهبود و رونق فضای کسب‌و‌کار ‏شود گامی مهم برای رفع مشکلات است.
در حوزه سلامت نیز افزایش کمی و کیفی امکانات بهداشتی مدنظر است. منظور از افزایش کمی، بیشتر کردن تعداد مراکز درمانی در مناطق محروم روستایی و شهری است. بهبود کیفیت خدمات درمانی نیز نباید فقط مختص به سطوح درآمدی بالا باشد و بهبود کیفیت خدمات حوزه سلامت برای دهک‏های پایین نیز باید در دستور کار قرار گیرد. به طور کلی می‌توان به کمک به کاهش سرانه پرداختی بیماران توسط دولت و افزایش سطح پوشش بیمه تکمیلی در این حوزه اشاره کرد.
جدا از محل صرف منابع حاصل از هدفمندسازی یارانه‏ها نکته مهم‌تری که می‌توان به آن اشاره کرد، این است که متاسفانه در کشور ما بی‏اعتمادی نهادینه‏ای بین دولت و ملت وجود داشته است و انصراف عده‏ای از گرفتن یارانه و شفاف‌سازی دولت در محل خرج این منابع برای مردم به طور همزمان فرصت و تهدیدی برای دولت است.
اگر دولت محترم خوب شفاف‏سازی و اطلاع‌رسانی کند که چند نفر انصراف داده‏اند و منابع حاصل چقدر شده است و در چه راهی و با شیوه‏های عملکردی هزینه شده است، فرصت تاریخی برای کاهش بی‏اعتمادی مردم است، ولی اگر از این فرصت خوب استفاده نکند در حافظه تاریخی ملت ایران به بی‏اعتمادی دولت افزوده است.
*پژوهشگر جامعه‌شناسی