بر اساس گزارش سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، تقاضای پلاستیک در اندونزی تا سال ۲۰۵۰ می‌تواند به حدود ۲۲‌میلیون تن برسد؛ درحالی‌که این میزان در سال ۲۰۲۲حدود ۸‌میلیون تن بود. رشد جمعیت، توسعه شهرنشینی و گسترش صنایع تولیدی و حمل‌ونقل از عوامل اصلی افزایش تقاضا خواهند بود. در این میان، پلاستیک‌های مورد استفاده روزمره و به‌ویژه بسته‌بندی، همچنان بخش بزرگی از مصرف را تشکیل خواهند داد. دولت‌ها و فعالان محیط‌زیست در سال‌های اخیر تلاش کرده‌اند مصرف پلاستیک‌های یک‌بارمصرف را محدود کنند. برای نمونه، ممنوعیت استفاده از کیسه‌های پلاستیکی در جاکارتا کاهش محسوسی در مصرف آنها ایجاد کرد.

با این حال، اجرای این محدودیت‌ها در سراسر کشور همچنان با چالش روبه‌روست.مساله اصلی اما تنها مدیریت زباله پس از مصرف نیست. بخش بزرگی از ردپای کربنی پلاستیک پیش از تبدیل شدن آن به زباله شکل می‌گیرد. استخراج نفت و گاز، پالایش و فرآیندهای پتروشیمی، همگی انرژی‌بر و همراه با انتشار گازهای گلخانه‌ای هستند. از این منظر، توسعه صنعت پتروشیمی می‌تواند با هدف کاهش وابستگی خارجی و تامین نیاز صنایع داخلی همسو باشد، اما همزمان دستیابی به اهداف کاهش انتشار و کنترل آلودگی را دشوارتر کند.برخی شرکت‌ها به سمت تولید مواد زیست‌تخریب‌پذیر از منابعی مانند ضایعات کشاورزی، نشاسته و فرآیندهای زیستی حرکت کرده‌اند. با این حال، منتقدان معتقدند جایگزین کردن یک محصول یک‌بارمصرف با محصولی دیگر لزوما راه‌حل مساله نیست. تولید کاغذ می‌تواند فشار بر منابع جنگلی را افزایش دهد و بیوپلاستیک‌ها نیز ممکن است با زمین‌های کشاورزی و تولید مواد غذایی رقابت کنند.