دنیای اقتصاد گزارش میدهد؛
چرا غول های نفتی آمریکا ترمز تولید را کشیدند؟
گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد- کسری غفوری: شرکتهای بزرگ نفتی آمریکا در حال تغییر استراتژی خود در میادین نفت شیل هستند. این غولهای انرژی بهجای صرف هزینههای کلان برای افزایش تولید، تصمیم گرفتهاند بودجه سرمایهای خود را کاهش دهند و درآمدهای کلان ناشی از قیمت بالای نفت را صرف تسویه بدهیها و پرداخت سود بیشتر به سهامداران کنند.
گزارشهای مالی نشان میدهد شرکتهایی مانند شورون و کونوکو فیلیپس در نیمه نخست سال جاری میلادی هزینههای سرمایهای خود را در آمریکا ۱۰ درصد کاهش دادهاند و اکسیدنتال پترولیوم نیز بودجه خود در منطقه پرمین را ۲۰ درصد کم کرده است. سایر شرکتهای کوچکتر نیز مسیر مشابهی را برای کاهش هزینههای حفاری طی میکنند.
البته این کاهش بودجه لزوما به معنای افت تولید نیست. به نوشته بلومبرگ، پیشرفت در تکنیکهای حفاری باعث شده است تا این شرکتها در ازای هر دلار هزینه، نفت بیشتری استخراج کنند.
در واقع استراتژی جدید بر حفظ سطح تولید فعلی یا رشد پنهان از طریق افزایش بهرهوری متمرکز است. این تغییر رویکرد باعث کند شدن روند رشد عرضه نفت آمریکا شده و انتقاد دونالد ترامپ، رئیسجمهور این کشور را به همراه داشته است که صنعت نفت را به کمکاری در کاهش قیمت بنزین متهم میکند.
بر اساس پیشبینی نهادهای انرژی آمریکا، تولید نفت این کشور در سال جاری با رشدی محدود به ۱۳ میلیون و ۸۰۰ هزار بشکه در روز خواهد رسید. این افزایش ۲۰۰ هزار بشکهای در برابر رشد ۱.۱ میلیون بشکهای سال ۲۰۲۳، افت چشمگیری را نشان میدهد.
با وجود این روند کلی، استثنائاتی هم در بازار دیده میشود. شرکت دایاموندبک انرژی، جهش قیمتها در پی تجاوز نظامی ایالات متحده علیه ایران را چراغ سبزی برای توسعه دانست و بودجه خود را به سقف بازه اعلامیاش رساند.
اکسون موبیل نیز به عنوان بزرگترین تولیدکننده شیل، تولید خود را در سهماهه دوم ۱۲.۵ درصد افزایش داد و به ۱.۸ میلیون بشکه در روز رساند و برنامه دارد تا سال ۲۰۳۰این رقم را ۴۰ درصد دیگر بالا ببرد. همچنین باید توجه داشت که بیشتر رشد تولید شیل معمولا در نیمه دوم سال رخ میدهد، یعنی زمانی که شرکتها کمتر درگیر شرایط جویاند و بر تحقق اهداف سالانه تمرکز میکنند.
بخشی از کندی تولید در ماههای اخیر نیز به دلیل منفی شدن قیمت گاز در پرمین به عنوان محصول جانبی استخراج بوده که برخی شرکتها را مجبور کرده تا زمان افتتاح خطوط لوله جدید، تولید خود را متوقف کنند.
با این حال، الگوی مسلط در بازار همان رویکردی است که به استراتژی تثبیت معروف شده است. شرکت شورون به عنوان یکی از پیشگامان این مدل، تولید خود را در مناطق کلیدی در یک سطح مشخص نگه داشته است. این مناطق اکنون میتوانند تا سال ۲۰۳۰سالانه میلیاردها دلار جریان نقد آزاد ایجاد کنند که برای تامین نیمی از سود پرداختی به سهامداران این شرکت کفایت میکند.
این مدل کسبوکار دقیقا نقطه مقابل دوران پیش از کروناست که در آن شرکتهای نفت شیل برای افزایش تولید، میلیاردها دلار سرمایه را میسوزاندند. مدیران ارشد شورون تاکید دارند که تمرکز فعلی آنها نه بر رشد تولید، بلکه بر افزایش درآمدهای نقدی و استفاده حداکثری از داراییهای موجود است.
اجرای این استراتژی نیازمند تغییرات عملیاتی گستردهای بوده است. به عنوان نمونه، تاسیسات جدید شورون در کلرادو به گونهای طراحی شده که نفت و گاز به صورت پیوسته و بدون نیاز به مخازن ذخیرهسازی در آن جریان یابد. این سیستم یکپارچه جایگزین دهها سایت پراکنده قدیمی شده و علاوه بر ایمنی بیشتر و آلایندگی کمتر، هزینههای عملیاتی را نیز تا ۲۰ درصد کاهش داده است.
شرکتهای اکسیدنتال و کونوکو فیلیپس نیز با اتخاذ همین الگو به سرمایهگذاران خود اعلام کردهاند که در سالهای آینده با بودجهای انقباضی، به دنبال حفظ سطح فعلی تولید و رشدی بسیار محتاطانه خواهند بود تا سودآوری را تضمین کنند./
