تنگه هرمز؛ از سنگر تا سکوی اقتصادی

به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد؛ درتاریخ تحولات ژئوپلیتیک، لحظاتی وجود دارند که «منطق ریاضی» بر «غرور نظامی» غلبه می‌کند.

بهار سال۱۴۰۵ برای خاورمیانه و جهان، دقیقا چنین برهه‌ای است. پس از هفته‌ها تنش فرساینده، اکنون جهان خود را در وضعیتی می‌بیند که در نظریه بازی‌ها به آن «تعادل نش» می‌گوییم. وضعیتی که در آن هیچ‌یک از طرف‌های درگیر نمی‌توانند با تغییر یک‌جانبه رفتار خود، وضعیتشان را بهبود بخشند.

چرا جنگ فراگیر رخ نداد؟ پاسخ در «ماتریس پاداش» نهفته است. برای آمریکا، ادامه درگیری به معنای نفت ۲۰۰دلاری، فلج شدن بازارهای مالی در آستانه انتخابات نوامبر سال جاری و ریسک درگیری اتمی بود. برای ایران نیز، اگرچه قدرت بازدارندگی‌اش به اثبات رسید، اما تداوم جنگ می‌توانست زیرساخت‌هایی را که برای بازسازی اقتصاد به آنها نیاز دارد، فرسوده کند.

نتیجه؟ یک «صلح سرد و مسلح» که در آن نه از دوستی خبری است و نه از شلیک مداوم، بلکه این «نگرانی از ویرانی متقابل اقتصادی» است که صلح را نگه داشته است. اما پرسش حیاتی اینجاست: ایران چگونه باید در این نظم جدید بازی کند تا این تعادل، به جای «فرسایش»، به «انتفاع راهبردی» منجر شود.