چرخش نرم به‌سوی پکن

در این سند آمده است: «با تمرکز نیروهای ایالات متحده بر دفاع از سرزمین اصلی و منطقه هند-اقیانوس آرام، متحدان و شرکای ما در سایر مناطق مسوولیت اصلی دفاع از خود را بر عهده خواهند گرفت و نیروهای آمریکایی تنها حمایتی حیاتی اما محدود ارائه خواهند داد.» به گزارش وال‌استریت ژورنال، راهبرد دفاعی پنتاگون در سال۲۰۱۸ که در دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ منتشر شد، چین را با ادبیاتی به‌مراتب تندتر توصیف می‌کرد و این کشور را همراه با روسیه «قدرتی تجدیدنظرطلب» می‌دانست که به‌دنبال اعمال «حق وتو» بر تصمیم‌های اقتصادی، دیپلماتیک و امنیتی دیگر کشورهاست.

در مقابل، سند تازه پنتاگون بر علاقه دولت به گشودن کانال‌های بیشتر ارتباط نظامی‌ با ارتش چین و کاهش تنش‌ها برای برقراری توازن قوا در منطقه هند-اقیانوس آرام تاکید دارد. هدف نهایی برقراری «یک صلح شرافتمندانه است؛ صلحی که شرایط آن برای آمریکایی‌ها مطلوب باشد، اما چین نیز بتواند آن را بپذیرد و با آن کنار بیاید.» این سند که پیش از انتشار مورد بررسی کاخ سفید قرار گرفته، یک روز پس از آن منتشر شد که ترامپ از شی جین‌پینگ به‌دلیل کمک به مذاکره برای دستیابی به توافقی که امکان ادامه فعالیت تیک‌تاک در آمریکا را فراهم می‌کند، تمجید کرد. راهبرد دفاع ملی هر چهار سال یک‌بار منتشر می‌شود و هدف آن، هدایت تصمیم‌گیری‌ها درباره استقرار نیروها و به‌کارگیری تسلیحات جدید است. بسیاری از محورهای این سند پیش‌تر در دسامبر گذشته و همزمان با انتشار «راهبرد امنیت ملی» کاخ سفید مطرح شده بود؛ راهبردی که در آن از رهبران اروپایی به‌شدت انتقاد شده و تمرکز ترامپ بر نیمکره غربی و اقیانوس آرام برجسته شده بود. راهبرد پنتاگون نامی از تایوان به میان نمی‌آورد، اما تصریح می‌کند که ارتش آمریکا یک خط دفاعی بازدارنده قدرتمند در امتداد زنجیره نخست جزایر ایجاد خواهد کرد؛ زنجیره‌ای که تایوان، ژاپن و فیلیپین را دربرمی‌گیرد.

برخلاف جو بایدن، ترامپ به‌صراحت نگفته که آیا برای دفاع از تایوان از نیروی نظامی استفاده خواهد کرد یا نه؟ با این حال، دولت ترامپ بسته تسلیحاتی ۱۱‌میلیارد دلاری برای تایوان را تصویب کرده و بخش قابل‌توجهی از هزینه‌های پنتاگون و تلاش برای دستیابی به فناوری‌های پیشرفته، با هدف بازداشتن پکن از تلاش برای تصرف این جزیره و اعمال فشار بر متحدان آمریکا در منطقه توجیه شده است. در رزمایش‌های اخیر نزدیک تایوان، ارتش چین سناریوی احتمالی قرنطینه این جزیره را تمرین کرده و نیروهای پکن همچنین مانورهای تهاجمی دریایی در دریای چین جنوبی انجام داده‌اند. در ماه دسامبر، ژاپن چین را متهم کرد که جنگنده‌هایش با قفل کردن رادارهای کنترل آتش روی جنگنده‌های اف-۱۵ ژاپنی، اقداماتی «به‌شدت تحریک‌آمیز» انجام داده‌اند؛ اتهامی که پکن آن را رد کرد. در چنین فضایی، راهبرد پنتاگون اعلام می‌کند که به‌دنبال «گشودن طیف گسترده‌تری از ارتباطات نظامی‌به‌نظامی با ارتش آزادی‌بخش خلق» است تا از برخوردهای ناخواسته جلوگیری کند و تنش‌ها را کاهش دهد.

با این حال، برخی کارشناسان تردید دارند که امید پنتاگون برای کشاندن ارتش چین به گفت‌وگوهایی درباره کاهش تنش به نتیجه برسد. «زک کوپر»، پژوهشگر ارشد موسسه امریکن اینترپرایز که پیش‌تر در پنتاگون و شورای امنیت ملی فعالیت داشته، می‌گوید: «پکن با هیچ سازوکار معناداری برای مدیریت بحران موافقت نخواهد کرد؛ زیرا چین می‌خواهد ریسک فعالیت نیروهای آمریکایی در نزدیکی سواحل خود را افزایش دهد.» پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، در یادداشتی درباره این راهبرد جدید نوشت که دولت ترامپ رویکرد ایالات متحده به امنیت ملی را به‌طور اساسی بازطراحی کرده است. هگست گفت: «دیگر وزارت {جنگ} با مداخله‌گری، جنگ‌های بی‌پایان، تغییر رژیم و ملت‌سازی منحرف نخواهد شد.» برخی از مقامات سابق امنیت ملی گفته‌اند که این استراتژی تهدید روسیه را که با همکاری پکن تقویت شده است، دست‌کم می‌گیرد.