بمبئی نه؛ به دبی بیایید
محمدحسین باقی : امروزه بسیاری از کشورهای دنیا «ایدئولوژی» را کنار گذاشته و به اقتصاد روی آورده‌اند. به عبارت دقیق‌تر، ایدئولوژی را در روابط اقتصادی خارجی خود دخالت نمی‌دهند و اولویت اصلی را «اقتصاد» قرار داده‌اند. کشورهایی که روزگاری نه‌چندان دور «بیابان» بودند یا به لحاظ اقتصادی اهمیتی نداشتند، امروزه با درایت سیاستمداران و حاکمانشان چنان جایگاهی یافته‌اند که دیگر نمی‌توان آنها را از اقتصاد جهان کنار گذاشت و نادیده‌شان گرفت. امارات متحده عربی یکی از همین کشورهاست که از «هیچ» توانست به همه‌چیز برسد.
امارات در تقسیم‌بندی‌های علوم سیاسی در زمره کشورهای «خودکامه» تقسیم‌بندی می‌شود و به گفته نیویورک‌تایمز، امارات «یک حکومت خودکامه با ظاهر فریبنده دولت مترقی و مدرن است» اما با توسل به تعبیر دیوید آپتر می‌توان امارات را «اقتدارگرای توسعه‌گرا» نامید؛ یعنی کشوری که اگرچه در بعد سیاسی خودکامه، بسته و سرکوبگر است، در بعد اقتصادی آزاد و توسعه‌گراست. کشورهایی در این سطح، سیاست را از مردم گرفته و در عوض به آنها اقتصاد، رفاه و پرستیژ و اعتبار پاسپورت داده‌اند. در همین راستا، امارات دست به همکاری اقتصادی گسترده با هند زده است. افزون بر این، این کشور عربی حاشیه خلیج‌فارس به قطب یا کانون سرمایه‌های هندی تبدیل شده است؛ به گونه‌ای که هندی‌ها به شوخی ابوظبی و دبی را «تمیزترین شهرهای هند» می‌نامند و بزرگ‌ترین جمعیت دیاسپورای (جوامع دور از وطن) هندی در امارات سکونت دارد. «باشگاه اقتصاددانان» در پرونده امروز، پیوندهای اقتصادی امارات و هند را از زوایای مختلف بررسی کرده است.
