علامت خروج از پیمان پاریس؟
در آستانه برگزاری اجلاس کاپ ۲۸، جهان اهداف پیمان آب و هوایی پاریس را دور از دسترس می‌بیند. ظاهرا تحولات سیاسی و اقتصادی از جمله جنگ و تنش‌های ژئوپلیتیک اثر خود را گذاشته و موجب شده اقتصادها نتوانند به وعده‌های خود در افق‌های ۲۰۲۶، ۲۰۳۰ و ۲۰۳۵ متعهد باشند. تامین مالی و کمبود سرمایه مهم‌ترین مانع تحقق اهداف آب و هوایی است.
محمد هاشمی : نشست تغییرات آب‌‌‌وهوایی سازمان ملل متحد موسوم به «اجلاس طرفین» (Conference of the Parties یا COP) امسال از ۳۰ نوامبر تا ۱۲دسامبر به میزبانی امارات متحده عربی در شهر دبی برگزار خواهد شد. اعضای شرکت‌کننده در این کنفرانس کشورهایی هستند که کنوانسیون سازمان ملل متحد درباره تغییر اقلیم در سال ۱۹۹۲ را امضا کرده‌‌‌اند. این اجلاس اکنون پس از یک‌سال مواجهه با رویدادهای اقلیمی شدید در جهان تشکیل می‌شود که با وقوع آنها، بسیاری از رکوردهای جهانی آب‌‌‌وهوایی شکسته شد.
کاپ۲۸، بیست‌وهشتمین نشست اقلیمی سالانه سازمان ملل متحد است که دولت‌‌‌ها در آن درباره روش‌های محدودکردن و آمادگی برای تغییرات اقلیمی آینده بحث و گفت‌وگو می‌کنند. هدف کاپ۲۸، پیشبرد مقاصد پیمان ۲۰۱۵ پاریس است؛ اما به طور ویژه اهداف آن در چند حوزه خلاصه می‌شود که عبارتند از: اقدام سریع برای استفاده از انرژی‌‌‌های پاک به‌منظور کاهش اثرات گلخانه‌‌‌ای گازهای آلاینده پیش از سال ۲۰۳۰، انتقال منابع مالی برای حمایت از اقدامات زیست‌‌‌محیطی از کشورهای غنی به کشورهای فقیر و یافتن روش‌های جدید برای کشورهای درحال‌‌‌توسعه و همچنین بحث درباره موضوعاتی مانند سلامت، اقتصاد، غذا و طبیعت. بدون شک رسانه‌‌‌ها، رویداد امسال را که با حاشیه‌‌‌های مختلفی از جمله انتقاد از ریاست آن، همراه بوده است به‌‌‌صورت گسترده و وسیع به‌‌‌عنوان یکی دیگر از تلاش‌‌‌های سازمان ملل متحد برای «نجات کره‌زمین» پوشش خواهند داد. اما پرسش اساسی این است که بعد از این همه‌‌‌سال برگزاری اجلاس‌‌‌های مختلف و مشابه، چه پیشرفتی در این زمینه حاصل شده است؟ در پرونده امروز «باشگاه اقتصاددانان» تلاش شده است به برخی از جوانب این موضوع پرداخته شود.
