رویای رشد اقتصادی
رشد اقتصادی به‌عنوان کلیدی‌‌‌ترین رکن برنامه‌‌‌های دولت‌‌‌ها، نمایانگر توفیق یا شکست دولت‌‌‌هاست. این یک‌تجربه توام با شواهد غنی از جهان در قرن ۲۱ است که هرچه دولت‌‌‌ها بتوانند مسیر بهتری را برای رشد فراگیر و پایدار فراهم کنند، در بلندمدت بر اعتبار آنها در داخل و قدرت آنها در خارج از مرزها افزوده می‌شود. به همین دلیل نیز دعوا بر سر اهمیت رشد اقتصادی سال‌هاست در محافل علمی و مجامع اداری به پایان رسیده و جای آن را تلاش‌‌‌های فکری و عملی برای نحوه تحقق رشدهای اقتصادی کیفی و فراگیر گرفته است.
در ایران نیز پس از تجربه یک‌دهه سوخته که با رشد اقتصادی نزدیک به صفر همراه بود، دولت تلاش دارد بر سر نحوه تنظیم برنامه هفتم توسعه با سایر بازیگران به توافق برسد و فضای مناسبی را برای تحقق رشدهای مستمر و پایدار اقتصادی فراهم کند. این در حالی است که در جریان اصلاح و تصویب این برنامه، دعوا بر سر ناتوانی این برنامه در تحقق هدف ۸درصدی رشد اقتصادی بالا گرفته و برای نمونه رئیس مرکز پژوهش‌‌‌های مجلس از عدم‌امکان دستیابی کشور به این نرخ طی ۵سال آتی سخن گفته است؛ موردی که کم و بیش در صحبت‌‌‌های محمد قاسمی، رئیس مرکز پژوهش‌‌‌های اتاق بازرگانی ایران نیز دیده می‌شود. «باشگاه اقتصاددانان» در پرونده امروز خود سراغ پژوهشگران اقتصادی رفته و از آنها در مورد اهمیت رشد اقتصادی فراگیر و مستمر پرسیده است. یادداشت‌‌‌های این پرونده پاسخ‌‌‌های درخور تاملی در مورد رشد اقتصادی ایران در سال‌های آتی ارائه داده‌‌‌اند.
