انتظارات متفاوت از یک توافق
سعیده سادات فهری : چارلز هرمان، استاد مشهور سیاست خارجی دانشگاه تگزاس که به مطالعات تجربی درباره نحوه تنظیم سیاست خارجی کشورها مشهور بود، زمانی از پارادایم اصرار بر خطا در سیاست خارجی گفته بود. با دور شدن از فضای شعار و جدال پیرامون مناقشه هسته‌‌‌ای ایران و ۱+۵، برخی نشانه‌‌‌ها درباره الگوی تعامل ایران و طرف‌‌‌های خارجی قابل نقد است.
ایران در حالی تلاش دارد همزمان با رها کردن خود از شر قطعنامه‌‌‌های امنیتی و تنش‌‌‌های بین‌المللی، به اقتصاد جهان بازگردد که طرف‌‌‌های خارجی به‌ویژه دولت‌های غربی و در راس آنها آمریکا تمایل ندارند لبه مخاصمه را از سطوح کنونی پایین‌‌‌تر بیاورند. دلیل این موضوع چیست؟ به‌نظر می‌رسد حتی اگر طرف مقابل دچار کژفهمی درباره پرونده اتمی ایران است، ایران نیز دستور کار مشخصی درباره نحوه حل مسائل خود از مجرای سیاست خارجی ندارد و در تعاملات دیپلماتیک خود، میان منافع اقتصادی و رفع مباحث امنیتی تفکیک قائل نیست و همین عامل موجب شده است تا نتیجه دلخواه را از برجام کسب نکند. از ماه‌ها پیش هم برخی تحلیلگران داخلی و نظریه‌پردازان دانشگاهی تصریح کرده بودند که سیاستگذاری خارجی ایران با ابهاماتی روبه‌روست که یکی از آنها دستور کار انتخاب‌شده برای برجام است؛ چراکه مشخص نیست برجام قرار است اهداف اقتصادی ایران را محقق کند یا از ایران در عرصه بین‌الملل رفع اتهام کند. حدود یک دهه از آغاز مذاکرات رسمی برای انعقاد برجام می‌‌‌گذرد و بازگشت به گذشته و بررسی صحت دستور کار این سیاست مبنای تحلیل پرونده امروز باشگاه اقتصاددانان روزنامه «دنیای‌اقتصاد» قرار گرفته است.
